Γράφει η Γεώρα
Φαντάσου λέει να συναντήσεις κάποιον που θα φοβάσαι να μη χάσεις! Πόσο όμορφο θα ήταν αυτό. Μία πραγματική ουσιαστική σύνδεση με έναν άνθρωπο.
Που να μετράς τα λεπτά, τις ώρες για να τον δεις, για να τον σφίξεις στην αγκαλιά σου. Για να τον αγαπήσεις. Να του χαρίσεις τις πιο όμορφες στιγμές. Να του μαγειρέψεις το αγαπημένο σου φαγητό, να του τραγουδήσεις, να δείτε παρέα μια όμορφη ταινία, να πάτε μία βόλτα με το αμάξι με τέρμα τη μουσική. Να μοιραστείτε το πιο ωραίο πρωινό μαζί. Να αφήσεις τον ήλιο να χαϊδέψει το πρόσωπό σας, να παρακολουθήσετε τη βροχή με δυο κεριά αναμμένα στο σπίτι σας.
Πόσο όμορφο να έχεις έναν άνθρωπο τόσο δικό σου που να φοβάσαι μην τον χάσεις γιατί σου είναι σημαντικός. Πανέμορφο!
Βάλε μου μία άνω τελεία σε παρακαλώ σε αυτή την πρόταση. Εσύ, πού είσαι; Γιατί όλα αυτά δεν τα κάνεις για σένα, αλλά περιμένεις εκείνον τον άνθρωπο -που καλώς να έρθει- όμως εσύ που είσαι βρε ματάκια μου;
Αφού όλα αυτά σου αρέσουν γιατί σε παραμελείς, γιατί δεν φοβάσαι μη χάσεις εσένα που δεν σε αγαπάς, που δεν τον νοιάζεσαι, που δεν τον έχεις μάθει.
Πού είναι η στοργή σου και το νοιάξιμό σου για τον εαυτό σου; Σταμάτα να τον κατηγορείς, τιμωρείς και να του φέρεσαι τόσο σκληρά. Συγχώρεσε τα λάθη σου και ναι(!) πήγαινε μια βόλτα χωρίς ενοχές, χαμογέλα, ζήσε!
Αγάπα εσένα, λίγο παραπάνω. Μη σε αφήνεις στην αναμονή. Κρίμα είναι. Και θα έρθει και αυτός ο άνθρωπος που θα ζήσετε μαζί όμορφες στιγμές. Και θα ‘ναι ωραία! Ακόμα και αν δεν βγει, θα είναι εντάξει, θα είσαι εντάξει, γιατί και αυτό μέσα στη ζωή είναι.
Όμως ξεκίνα να ζεις, μη σου στερείς ζωή, ξεκίνα να σε αγκαλιάζεις και να σε νοιάζεσαι ουσιαστικά!
Φιλικά και με μπόλικη αγάπη στα λέει όλα αυτά ο μικρός εαυτός σου!
