Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Η φιλία, είναι ένα κομμάτι στη ζωή των ανθρώπων, ίσως από τα σπουδαιότερα. Στη ζωή μόνοι γεννιόμαστε μόνοι πεθαίνουμε κι οι άνθρωποι που πορεύονται μαζί μας στο μεταξύ αυτών των δύο είναι η περιουσία μας.
Πάντοτε έλεγα πως η φιλία είναι η οικογένεια που επιλέγεις. Η οικογένεια που διαλέγεις, που έχεις δίπλα σου που είναι το στήριγμα σου, που είναι εκεί για όλα για σένα.
Οι φίλοι γίνονται αδέρφια, γίνονται σύμμαχοι, γίνονται συνταξιδιώτες. Στα εύκολα, στα δύσκολα, στα χαρούμενα, στα στενάχωρα. Φίλος είναι αυτός που θα χαρεί όσο χαίρεσαι εσύ. Στα δύσκολα και στον πόνο όλοι μπορούμε να σταθούμε όλοι μπορούμε να χτυπήσουμε στην πλάτη τον άλλο συμπονετικά και φεύγοντας να νιώσουμε τυχεροί, που αυτό το κακό δεν χτύπησε τη δική μας πόρτα. Μας κάνει αυτό καλό καλούς φίλους; Κατά τη γνώμη μου όχι.
Οι καλοί φίλοι φαίνονται στα εύκολα και στις χαρές. Φίλος, πραγματικός είναι αυτός που θα κλάψει με τη χαρά σου. Είναι αυτός που θα λάμψει το πρόσωπό του με τη δική σου επιτυχία. Εκεί, σε εκείνη τη μικρή στιγμή φαίνονται όλα. Φαίνεται ο καθαρός άνθρωπος, φαίνεται ο άνθρωπος που σου δίνει την αγάπη του, την φιλία του, που γίνεται στήριγμα για σένα, χωρίς φθόνο, χωρίς ζήλια, χωρίς να θέλει να πάρει κάτι από εσένα. Μα αντίθετα το κάνει με όλη του την καρδιά, το κάνει γιατί σε αγαπά. Αυτή είναι πραγματική φιλία, αυτοί είναι οι πραγματικοί φίλοι.
Το σημερινό κείμενο λοιπόν θέλω να το αφιερώσω στους δικούς μου φίλους. Τρεις άνθρωποι που χωρίς αυτούς δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που είμαι σήμερα. Τρεις άνθρωποι που ενώ είναι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους όλοι μαζί συνθέτουν στην ζωή μου το στήριγμα μου. Τρεις άνθρωποι που γελάσαμε, κλάψαμε, χορέψαμε, χαρήκαμε, μαζί.
Αυτές, είναι οι τρεις καλές νεράιδες μου. Σε αυτές αφιερώνω αυτό το κείμενο. Είναι ο τρόπος να τους εκφράσω πόσο τυχερή είμαι που τις έχω στη ζωή μου, πόσο πολύ τις αγαπώ και πως θα είμαι για πάντα για αυτές εδώ. Στα εύκολα, στα δύσκολα, με γέλια, με δάκρυα, με χαρές και στεναχώριες η μία πάντα θα έχει καταφύγιο την άλλη.
Μπορεί να μην το λέω συχνά, μπορεί να μην εκφράζομαι, γιατί όσο καλή είμαι στο γραπτό λόγο τόσο υστερώ στον προφορικό, μα σας αγαπώ πολύ. Εσείς είστε αυτές που πάντα έβλεπαν αυτό που είμαι χωρίς καν να τους το δείξω. Σε εσάς.
