Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Υπάρχουν μνήμες που δεν γίνονται αναμνήσεις. Υπάρχουν εκεί, σαν στιγμές παγωμένες στο χρόνο. Είναι οι στιγμές που σε ξαναγράφουν. Σε ξαναφτιάχνουν από την αρχή. Και μετά από αυτό, τίποτα δεν είναι ίδιο.
Ούτε κι εσύ είσαι ίδιος. Είσαι μια καινούρια εκδοχή του εαυτού σου, την οποία έχεις πληρώσει με τον παλιό σου εαυτό. Με εκείνον τον εαυτό που έπαψες από καιρό να αναγνωρίζεις και τον άφησες στην άκρη, μαζί με όλα εκείνα που σε κράταγαν μικρό, σε κουτάκια που δεν ήταν δικά σου. Μαζί με σχέσεις που σε έσπρωχναν προς τα πίσω και σε φυλάκιζαν ανάμεσα σε “ίσως” και “περίπου”.
Και δεν ήταν εύκολο να αποχωριστείς εκείνον τον παλιό εαυτό, αλλά είναι ακόμα δυσκολότερο να μένεις στάσιμος σε βήμα σημειωτόν.
Βλέπεις τα όνειρα που δεν διεκδικείς, οι επιθυμίες που θα δεν γίνονται πράξεις, είναι η σκουριά που σε κατατρώει.. και κάθε “αύριο”, “θα δούμε” και “όταν θα”.. είναι στιγμές χαμένες. Βλέπεις ο χρόνος, δεν είναι απεριόριστος όσο κι αν θες να τον περιγελάς. Κι ακόμα κι αν δεν θες να τον μετράς, σίγουρα δεν του αξίζει να τον χαραμίζεις, περιμένοντας εκείνη την ιδανική συνθήκη.. γιατί φοβάσαι να παλέψεις με κόντρα τον καιρό.
Ο φόβος βλέπεις, είναι ο μεγάλος κλέφτης. Σου δείχνει σκιές και σε πείθει να μείνεις απέξω. Κι όμως, ο βυθός που φοβάσαι να βουτήξεις, είναι εκεί που κρύβεται ο θησαυρός σου. Μόνο που δεν θα το μάθεις ποτέ, αν δεν τολμήσεις να βουτήξεις στα βαθιά.
