Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Και τώρα που πέρασε η μέρα, έλα να σου πω για εκείνες τις γυναίκες που δεν γιορτάζουν.
Όχι γιατί δεν είναι γυναίκες. Αλλά γιατί δεν πρόλαβαν ποτέ να νιώσουν αυτό το παράσημο που λέγεται «θηλυκότητα» όπως το φαντάζονται οι άλλοι. Δεν είχαν τον χρόνο να σταθούν μπροστά στον καθρέφτη της ζωής και να πουν «σήμερα είναι η μέρα μου».
Η δική τους μέρα ξεκινούσε πάντα νωρίτερα.
Είναι εκείνες που πήραν τη ζωή στην πλάτη και προχώρησαν χωρίς να ρωτήσουν αν αντέχουν. Δεν τις ρώτησε κανείς αν θέλουν. Δεν τους έδωσε κανείς επιλογές. Τους δόθηκε μόνο ευθύνη.
Και την σήκωσαν.
Είναι εκείνες που μεγάλωσαν παιδιά με δύο ρόλους μέσα τους. Με χέρια που έγιναν και μάνα και πατέρας. Που έμαθαν να σκουπίζουν δάκρυα ενώ τα δικά τους έμεναν κρυμμένα κάπου βαθιά, γιατί δεν υπήρχε πολυτέλεια για κατάρρευση.
Γιατί κάποιος έπρεπε να σταθεί όρθιος.
Δεν είχαν χρόνο για μεγάλα λόγια. Δεν είχαν χρόνο για γιορτές και συμβολισμούς. Η ζωή τους μετρήθηκε σε λογαριασμούς, σε βάρδιες, σε κουρασμένα βράδια που τελείωναν χωρίς χειροκρότημα.
Κι όμως, κάθε πρωί σηκώνονταν ξανά.
Όχι γιατί ένιωθαν δυνατές. Αλλά γιατί έπρεπε.
Αυτές οι γυναίκες δεν μπαίνουν εύκολα σε αφίσες. Δεν χωράνε σε ροζ λουλούδια και σε ευχές που γράφονται για να ακουστούν όμορφα. Η δύναμή τους δεν φαίνεται σε φωτογραφίες. Φαίνεται στα χρόνια που άντεξαν χωρίς να διαλυθούν.
Και καμιά φορά δεν τους το είπε κανείς.
Δεν τους είπε κανείς ότι αυτό που κάνουν λέγεται γενναιότητα. Ότι αυτό που κουβαλούν λέγεται αξιοπρέπεια. Ότι ο κόσμος προχώρησε επειδή εκείνες δεν λύγισαν.
Γι’ αυτό σου λέω.
Αν έχεις μια τέτοια γυναίκα δίπλα σου, σήμερα που πέρασε η μέρα, μην της πεις αυτό το εύκολο «χρόνια πολλά».
Δεν το χρειάζεται.
Πλησίασέ την μόνο για λίγο. Κοίταξέ την στα μάτια. Και πες της κάτι πιο αληθινό.
Πες της:
«Καλά τα κατάφερες. Στάσου λίγο.»
Γιατί υπάρχουν γυναίκες που δεν γιορτάζουν.
Υπάρχουν γυναίκες που κράτησαν τον κόσμο όρθιο.
