Γράφει η Ματίνα Νικάκη – MaGio
Έχω έναν ήχο στην ψυχή μου, σχεδόν από την ώρα που γεννήθηκα, και δεν είναι άλλος από το όνομά μου.
Μία τόσο δα μικρή λέξη, με τόση μεγάλη όμως δύναμη.
Όσο χρονών είμαι, ό,τι έχω νιώσει, ό,τι έχω περάσει, αυτό είναι εκεί δίπλα μου. Είναι εγώ.
Εγώ θυμωμένη.
Εγώ απογοητευμένη.
Εγώ κομμάτια.
Εγώ χαρούμενη.
Εγώ δυνατή.
Εγώ ξέγνοιαστη.
Εγώ η ίδια!
Το όνομά μου!
Τι σκέφτεσαι όταν ακούς το όνομά μου, εσύ που με πρόδωσες;
Θυμώνεις με τον εαυτό σου και χαμηλώνεις μήπως τα μάτια σου;
Εσύ που με αδίκησες; Το μετάνιωσες άραγε ποτέ;
Εσένα που σε αγάπησα πολύ, μα ποτέ δε σου έφτανε, όταν ακούς το όνομά μου μήπως σου έλειψε η αγάπη η δική μου;
Εσύ, μαμά, αναρωτιέσαι πώς τα καταφέρνω, που έφυγα τόσο μικρή από την αγκαλιά σου;
Μπαμπά, όταν σου μιλούν για μένα, νιώθεις περήφανος; Αγάπη για μένα νιώθεις;
Εσένα που σ’ αγαπάω, όταν ακούς το όνομά μου, φτερουγίζει η ψυχή σου σαν τη δική μου; Χαμογελάς;
Βάζεις εκείνο το “μου” που τόσο πολύ θέλω, μετά από το όνομά μου, αγάπη μου;
Θέλω να ακούω το όνομά μου από το στόμα σας. Να δω πώς το χρωματίζετε. Να δω αν γλυκαίνεται, αν μέσα στη λέξη αυτή βάζετε και λίγη από την ψυχή σας.
Να καταλάβω, όταν λέτε το όνομά μου, αν με αγαπάτε.
Έχω τόσο ανάγκη να με αγαπάτε.
Μην ξεχάσετε ποτέ: μέσα στη λέξη αυτή κρύβεται όλη η δύναμη και η αδυναμία μου.
Μέσα από το όνομά μου θα κατοικώ για πάντα στο μυαλό και την ψυχή σας.
Κι εγώ προσπάθησα, στ’ αλήθεια, να χαμογελάτε όλοι όταν με θυμάστε.
Προσπάθησα. Αλήθεια…
Η Ματίνα σας.
