Γράφει η Ζωή Αρχοντάκη
Δεν έγινε από αφέλεια. Ούτε από άγνοια. Κάπου μέσα σου ήξερες πως κάτι δεν στεκόταν σωστά. Οι λεπτομέρειες πρόδιδαν μια ασυνέπεια, μια μικρή σκιά πίσω από τα λόγια. Όμως προτίμησες να κρατήσεις το φως και να αφήσεις τη σκιά στην άκρη.
Υπάρχουν στιγμές που σε κερδίζουν πριν προλάβεις να τις εξετάσεις. Ένα βλέμμα που σε αιφνιδιάζει, μια κουβέντα που μοιάζει να λέγεται ακριβώς τη στιγμή που τη χρειάζεσαι. Κι εκεί, μέσα σε λίγα λεπτά, ο νους αρχίζει να πλάθει μια ιστορία που θέλει να πιστέψει.
Η ανάγκη καμιά φορά προηγείται της αλήθειας.
Έτσι γεννιούνται οι πιο επικίνδυνες αυταπάτες. Όχι από το ψέμα του άλλου, αλλά από την πρόθυμη συνεργασία της δικής σου επιθυμίας. Δίνεις μεγαλύτερη σημασία σε μια υπόσχεση από όση αντέχει να σηκώσει. Μετατρέπεις μια όμορφη στιγμή σε προοπτική ζωής.
Και για λίγο όλα μοιάζουν αληθινά.
Η καρδιά λειτουργεί με ένστικτο. Δεν εξετάζει προθέσεις, δεν υπολογίζει συνέπειες. Αρκείται στο συναίσθημα που γεννήθηκε εκείνη τη στιγμή. Κι εσύ βαφτίζεις ευτυχία κάτι που δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί στον χρόνο.
Όμως ο χρόνος έχει τη δική του ακρίβεια.
Σιγά σιγά οι λέξεις αρχίζουν να χάνουν το βάρος τους. Οι πράξεις δεν ακολουθούν τον ρυθμό που περίμενες. Εκείνο που φάνηκε τόσο καθαρό στην αρχή αποκτά ρωγμές. Η πραγματικότητα επιστρέφει με έναν ήσυχο τρόπο, χωρίς θόρυβο, αλλά χωρίς περιθώριο παρερμηνείας.
Τότε αντιλαμβάνεσαι πως αυτό που κράτησες τόσο σφιχτά ήταν μια στιγμή που μεγάλωσε περισσότερο από όσο της άξιζε.
Δεν ήταν απαραίτητα κακή. Μπορεί να υπήρξε ειλικρινής μέσα στη διάρκειά της. Όμως μια στιγμή δεν είναι αρκετή για να στηρίξει μια υπόσχεση που ζητά συνέχεια.
Κι εκεί έρχεται η κατανόηση.
Δεν εξαπατήθηκες μόνο από κάποιον άλλον. Παρασύρθηκες κι από τη δική σου ανάγκη να πιστέψεις πως κάτι όμορφο είχε αρχίσει. Η ελπίδα σου έδωσε σχήμα σε κάτι που δεν είχε ακόμη σταθερό έδαφος.
Έτσι συμβαίνει καμιά φορά.
Ένα ψέμα κρατά λίγα λεπτά.
Κι όμως, αρκεί για να το βαφτίσεις ευτυχία.
