Πέρασε, λέει, πολλά. Τον στοιχειώσανε, του έκοψαν τα φτερά του, του αφήσανε τα όνειρά του στη μέση και τον αλλάξανε. Έχει γίνει διστακτικός, καχύποπτος, φοβισμένος. Ακόμα κι όταν πρόκειται για τα άλλοτε δεδομένα του. Δεν είναι πια ο ίδιος, συμφωνούν γνωστοί και φίλοι. Λες και η μόνιμη αποξένωσή του θα τον φέρει πιο κοντά στον εαυτό του. Λες και στη μιζέρια θα βρεθεί τυχαία η χαμένη του δύναμη. Μα κυρίως, καμιά πληγή δε θα κλείσει και καμία δικαίωση δε θα επέλθει μέσα από τη μοναχικότητά του.
Και κάπως έτσι, δημιουργείται ένας καθρέφτης για τον καθένα μας σε κάθε στιγμή που μειώσαμε την πραγματική αξία μας. Σε κάθε στιγμή που αδιαφορήσαμε για το τι πραγματικά αξίζουμε να έχουμε. Μα κυρίως για το τι αξίζουμε να έχουμε μακριά μας. Τα πάθη σου να σε σκληραίνουν. Τόσο, όσο να μανιάζεις να κυνηγήσεις τα καλύτερα. Τα καλύτερα, αυτά που ονειρεύεσαι με μάτια κλειστά γιατί πλέον φοβάσαι ακόμα και τα όνειρά σου. Το οφείλεις στα όσα πέρασες. Στα όσα σου επέβαλαν, στα όσα σε διέλυσαν, να πιστεύεις πως τα καλύτερα έρχονται. Ο πόνος σου να ‘ναι απλώς ο καταλύτης που θα σου δείξει εκεί που πρέπει να πας για να σε βρεις ξανά καλύτερο.
Ό,τι σε έφθειρε σου έκανε συνάμα το μεγαλύτερο καλό που θα μπορούσε να σου τύχει. Γιατί στα χειρότερα ακόμα κι αν πονάς, θα ξέρεις πια. Θα ξέρεις πού να αναλώνεις την αλήθεια σου, πού να δίνεις τα καλά σου, πού να προσφέρεις τον ασουλούπωτο χαρακτήρα σου. Κι όλ’ αυτά γιατί θα ξέρεις πως μόνο καλά σε περιμένουν πια. Κι αν φαντάζει ουτοπία, δικαιούσαι για μια φορά να αντλήσεις δύναμη ονειρευόμενος αυτά που πραγματικά θες. Κυρίως πιστεύοντας σε αυτά.
Να βγεις νικητής απ’ τα κύματα και να είσαι καλύτερος από πριν. Να σε βλέπεις και να σου χαμογελάς με γοητεία γιατί ήσουνα τελικά καλός στα ζόρια, καλύτερος στην απογοήτευση, μα μεγάλο ταλέντο στη ζωή. Γιατί τις στιγμές που αναλώνεις για να πέφτεις και να γεμίζεις κόμπους στο στομάχι σου για όσα σε χτύπησαν, χάνεις στιγμές ολόδικές σου. Ξέρεις, από εκείνες τις στιγμές που δεν πονάνε, που δε φοβάσαι να τις ζήσεις μπας και τελειώσουν, από εκείνες τις στιγμές που τα χαμόγελα σε κυνηγάνε επίμονα. Από εκείνες τις στιγμές που σου προσφέρονται καθημερινά μα δε σε αφήνεις πάντα ελεύθερο να τις βιώσεις.
Κι αν αισθάνεσαι θυμό και θες να γυρίσει ο τροχός, να θυμάσαι πως και το πιο βαθύ παράπονο, άμα δεν κλείσει γερά με βάσεις, κάποια στιγμή θα αναδυθεί γκρινιάζοντας περισσότερο. Εγωισμός είναι και κάποτε φεύγει. Όλες εκείνες τις φορές που σκέφτεσαι και δε νιώθεις καλά με σένα. Που καραδοκούν οι τύψεις και συνειδητοποιείς πως η εκδίκησή σου και η θέλησή σου να κάνεις κακό είναι γεγονός. Όλες εκείνες οι φορές σε βρίσκουν μετά το ίδιο ή και περισσότερο κενό. Κακό με κακό δε γεμίζει το κενό μας, το κενό γεμίζει μόνο με ομορφιά, αλήθεια και θέληση για ζωή.
Κι εσύ να θες να ζήσεις. Γιατί δεν έχεις λόγο να επιδιώκεις το αντίθετο. Σου πάει η ζωή και βάλε όλα τα απομεινάρια του πείσματός σου να συνεργαστούν μεθοδικά για να στο αποδείξουν. Τις βόλτες που σου στέρησαν, τα χατήρια που δε σου έκαναν, τις αρνήσεις που σε διέλυσαν και τους αποχωρισμούς που σε ξάφνιασαν θα τα κουβαλάς ενοχλητικά μια ζωή μαζί σου. Μέχρι ν’ αποφασίσεις να προσφέρεις στον εαυτό σου καλύτερες, αυθεντικότερες στιγμές. Προορισμένες να γίνουν άξιες αναμνήσεις.
Τα επόμενα θα είναι καλύτερα κι αν δεν είναι, τώρα πια θα ξέρεις. Κι όπως μας έμαθε κάποτε ο Ναζίμ Χικμέτ, «τις καλύτερες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα»!
