Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Μην το ψιθυρίζεις λες και ντρέπεσαι που το νιώθεις. Μην το πετάς χαμηλόφωνα, σαν να φοβάσαι μην ακουστεί και σε εκθέσει. Αν το αισθάνεσαι, στάσου ίσια και πες το. Καθαρά. Με φωνή που δεν τρέμει από ανασφάλεια.
Δεν είναι ενοχή να αγαπάς. Δεν είναι παραχώρηση. Δεν είναι χάρη που κάνεις στον άλλον. Είναι τίτλος τιμής. Είναι απόδειξη ότι η καρδιά σου δεν σκλήρυνε, ότι δεν άφησες τον κυνισμό να σε κάνει μισό.
Σου μάθανε μικρός ότι ο άντρας δεν μιλάει για τέτοια. Ότι κρατάει μέσα του ό,τι τον καίει. Ότι δείχνει δύναμη με σιωπή και απόσταση. Σου φόρεσαν μια πανοπλία και σου είπαν πως αυτή είναι η ταυτότητά σου.
Δεν είναι.
Δύναμη δεν είναι να αντέχεις χωρίς να λυγίζεις. Δύναμη είναι να λες «σ’ αγαπώ» χωρίς να ξέρεις αν θα το ακούσεις πίσω. Να εκτίθεσαι. Να ρισκάρεις. Να επιλέγεις την αλήθεια σου αντί για την εικόνα σου.
Αλλά πρόσεξε.
Το «σ’ αγαπώ» δεν είναι ήχος. Είναι ευθύνη.
Αν το πεις, να το στηρίξεις. Με πράξεις που δεν αφήνουν περιθώριο αμφιβολίας. Με παρουσία όταν τα πράγματα ζορίζουν. Με σεβασμό όταν θυμώνεις. Με σταθερότητα όταν όλα γύρω αλλάζουν.
Γιατί αν το λες μόνο, δεν αρκεί. Οι λέξεις χωρίς αντίκρισμα γίνονται θόρυβος. Και ο θόρυβος κουράζει.
Αν αγαπάς, να το δείχνεις στον τρόπο που κοιτάς. Στο πώς αγγίζεις. Στο ότι δεν παίζεις παιχνίδια εξουσίας. Στο ότι δεν φεύγεις με την πρώτη δυσκολία. Στο ότι δεν χρησιμοποιείς την αγάπη σαν διαπραγματευτικό χαρτί.
Το «σ’ αγαπώ» δεν είναι διακόσμηση σε μια σχέση. Είναι θεμέλιο. Και τα θεμέλια δεν τα βάζεις πρόχειρα.
Πες το όταν το νιώθεις. Και μετά τίμησέ το.
Γιατί το να αγαπάς δεν σε κάνει λιγότερο άντρα.
Σε κάνει ολόκληρο.
