Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβου
Η αγάπη δεν είναι υπόσχεση.
Δεν είναι «θα προσπαθήσω».
Δεν είναι «θα δω τι μπορώ να κάνω».
Δεν είναι κάτι που αφήνεις για αργότερα, ούτε κάτι που προσφέρεις όταν έχεις χρόνο, όταν δεν είσαι πολύ κουρασμένος, όταν δεν έχεις άλλα να σκεφτείς.
Αν αγαπάς, αγαπάς τώρα.
Εντελώς, απόλυτα, χωρίς να χρειάζεται να το εξηγήσεις.
Αν με αγαπούσες όπως λες, δεν θα ήσουν “σχεδόν” εδώ.
Δεν θα ήσουν το «όταν μπορέσω».
Δεν θα ήσουν το «θα προσπαθήσω».
Δεν θα ήσουν το «μπορεί αύριο, σήμερα έχω δουλειές».
Η αγάπη δεν είναι κάτι που τρέχει στο παρασκήνιο της ζωής σου.
Ή είναι το κέντρο ή δεν είναι τίποτα.
Κι εγώ κουράστηκα να ακούω λόγια που δεν συνοδεύονται από πράξεις.
Να δίνω χώρο σε ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν.
Να περιμένω κάτι που δεν έρχεται ποτέ ολοκληρωμένο, μόνο σε δόσεις, μόνο όσο σε βολεύει.
Δεν έχω άλλη αντοχή για “σχεδόν”.
Για σχέσεις που είναι κάπως, αλλά ποτέ αρκετά.
Για συζητήσεις που ξεκινούν, αλλά δεν τελειώνουν ποτέ.
Για υποσχέσεις που αφήνονται στη μέση.
Αν με αγαπούσες όπως λες, θα ήσουν εδώ.
Πραγματικά, ολόκληρος, με όσα έχεις και με όσα δεν έχεις.
Με τα λάθη σου, με τις ανασφάλειές σου, με τις φοβίες σου, αλλά παρών.
Θα έμενες, αντί να υπολογίζεις πόσο χώρο μπορείς να μου δώσεις χωρίς να πιεστείς.
Θα μιλούσες, αντί να σωπαίνεις όταν χρειάζομαι απαντήσεις.
Θα έκανες, αντί να λες.
Αλλά δεν το έκανες.
Και ξέρεις τι σημαίνει αυτό;
Ότι η αγάπη που νόμιζες πως είχες για μένα, ποτέ δεν ήταν αρκετή.
Γιατί αν ήταν, δεν θα ήσουν “σχεδόν” εδώ.
Θα ήσουν εδώ.
Τελεία.
