Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Στη ζωή να ξέρεις, το πόσο “μετράς” για κάποιον, ισούται με το χρόνο που θα του πάρει να σε αντικαταστήσει.
Αν το κενό σου γεμίσει πριν καν προλάβεις να απομακρυνθείς, δεν μέτραγες ποτέ. Ήσουν απλώς μια εξυπηρετική στάση για pit stop, που λένε και στη F1. Για λίγο κανάκεμα, λίγη φροντίδα, λίγο νοιάξιμο, μέχρι να τονωθεί ο εγωισμός ή να ελαττωθεί η χρησιμότητα. Μια προσωρινή κατάληψη χρόνου, μέχρι να βρεθεί κάτι πιο απλό, πιο βολικό, πιο διαχειρίσιμο.
Είναι όμως κι οι φορές, που το κενό δεν φαίνεται αμέσως. Φαίνεται με τον καιρό, όταν για να καλυφθεί σε αναζητούν από δω κι από κει.. σε τυχαίους περαστικούς και άχρωμους αντικαταστάτες.
Μόνο που εσύ, ήσουν κομμάτι ζωής, αναντικατάστατο, μοναδικό. Κι εκεί ο χρόνος θα κάνει τη δουλειά του. Θα ξεθωριάζεις μεν, αλλά θα αφήνεις ίχνη που δεν σβήνουν, όσα πρόσωπα κι αν έρθουν μετά από σένα.
Άλλωστε μην ξεχνάς, δεν είναι μόνο οι έρωτες που πονάνε όταν τελειώνουν. Είναι κι εκείνες οι φιλίες, οι άνθρωποι που μοιραστήκαμε στιγμές και χρόνο, μυστικά και φανερά.. Είναι αυτοί που υποσχέθηκαν να μείνουν, αλλά κάπως όταν χάθηκε η βολή, έχασαν και το δρόμο. Είναι εκείνοι που τα λόγια τους είναι ίδια και επαναλαμβανόμενα σε όλους. Ίδιες καλημέρες, ίδιες υποσχέσεις, ίδιες εκφράσεις, ίδια “σ’αγαπώ” και πανομοιότυπα “μόνο εσύ”.
Και μην γελιέσαι, για λίγο την πατάς. Για λίγο..
Μην τους θυμώνεις..
Τόσοι ήταν, τόσο μπόρεσαν να λες.
Και ξέρεις κάτι; Δεν μετράει το πόσο γρήγορα θα σε ξεχάσουν. Μετράει το πόσο δύσκολα θα σε αντικαταστήσουν. Γιατί οι πραγματικές σχέσεις δεν γεμίζουν με περαστικούς κι οι πραγματικοί δεσμοί δεν ξεριζώνονται τόσο εύκολα.
Και αν χρειαστούν πολλοί για να καλύψουν το κενό σου, τότε χαμογέλα. Γιατί εκείνοι που δεν μπορούν να σε αντικαταστήσουν είναι αυτοί που δεν θα σε ξεχάσουν ποτέ. Γιατί εσύ, θα θυμάσαι το μάθημα, αλλά εκείνοι θα θυμούνται εσένα.
Και αυτό, όσο κι αν πονάει, είναι τελικά η μεγαλύτερη νίκη σου.
