Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν είναι τα λόγια του άλλου που σε παγιδεύουν. Είναι τα δικά σου. Αυτά που ψιθυρίζεις μέσα σου τις νύχτες για να μη χρειαστεί να πάρεις απόφαση. Αυτά που ντύνεις με υπομονή, με κατανόηση, με ελπίδα. Η αλήθεια είναι απλή, αλλά δεν τη θέλεις. Προτιμάς μια ιστορία που σε κρατά ασφαλή, έστω κι αν σε μικραίνει.
Έχω μείνει κι εγώ. Όχι γιατί ήμουν βαθιά ερωτευμένος. Αλλά γιατί δεν άντεχα να παραδεχτώ ότι τελείωσε. Έπειθα τον εαυτό μου πως απλώς περνάμε μια φάση. Πως χρειάζεται χρόνος. Πως όλες οι σχέσεις κουράζονται. Έδινα εξηγήσεις στη σιωπή σου. Έβρισκα δικαιολογίες στην απόσταση. Έβαζα επίδεσμο σε κάτι που είχε ήδη νεκρώσει.
Η ψευδαίσθηση του έρωτα είναι πιο ανθεκτική από τον ίδιο τον έρωτα. Σου θυμίζει τις πρώτες μέρες, τα μηνύματα που δεν προλάβαιναν να σταλούν, τα βλέμματα που σε έκαναν να νιώθεις εκλεκτός. Κι έτσι μένεις πιστός σε μια ανάμνηση, όχι σε μια πραγματικότητα.
Ξέρεις πότε αρχίζει το ψέμα; Όταν σταματάς να ρωτάς αν είσαι ευτυχισμένος και αρχίζεις να ρωτάς αν αντέχεις λίγο ακόμη. Όταν δεν σε κρατά η χαρά, αλλά ο φόβος του κενού. Όταν προτιμάς μια μέτρια παρουσία από μια καθαρή απουσία.
Δεν είναι δειλία να φύγεις. Δειλία είναι να μένεις από συνήθεια. Να λες ότι αγαπάς ενώ στην ουσία φοβάσαι. Να βαφτίζεις την ανασφάλεια αφοσίωση. Να αποκαλείς την εξάρτηση πάθος.
Ο έρωτας δεν χρειάζεται εσωτερικές διαπραγματεύσεις για να επιβιώσει. Αν χρειάζεται να τον εξηγείς διαρκώς στον εαυτό σου, κάτι έχει ήδη χαθεί. Κι όμως, μένεις. Γιατί έχεις επενδύσει χρόνο, συναισθήματα, όνειρα. Γιατί δεν θέλεις να παραδεχτείς ότι έκανες λάθος.
Το πιο ύπουλο ψέμα δεν στο λέει ο άλλος. Το κατασκευάζεις μόνος σου. Και όσο το πιστεύεις, τόσο καθυστερείς τη λύτρωση που φοβάσαι.
Μερικές φορές, η μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης προς τον εαυτό σου δεν είναι να παραμείνεις. Είναι να σταματήσεις να τον εξαπατάς.
