Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Να αγαπήσεις είναι εύκολο. Συμβαίνει γρήγορα. Σε παίρνει από το χέρι, σε ανεβάζει, σε κάνει να λες πράγματα που πιστεύεις εκείνη τη στιγμή. Ο έρωτας έχει ένταση. Έχει παλμό. Έχει εκείνη την ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να το ακουμπήσει.
Μπορεί.
Η καθημερινότητα. Η κούραση. Οι απογοητεύσεις. Τα λάθη που επαναλαμβάνονται. Εκεί δεν μετριέται το πόσο δυνατά ένιωσες. Εκεί μετριέται αν θα μείνεις.
Το να παραμένεις δεν είναι ρομαντικό. Δεν έχει μουσική από πίσω. Είναι επιλογή. Είναι να ξυπνάς δίπλα στον ίδιο άνθρωπο και να λες μέσα σου “ναι, εδώ”. Ακόμα κι όταν δεν είναι όλα ιδανικά. Ακόμα κι όταν υπάρχουν μέρες που σε εκνευρίζει. Ακόμα κι όταν βλέπεις καθαρά τις αδυναμίες του.
Ξέρεις τι είναι εύκολο; Να φύγεις. Να πεις ότι δεν αντέχεις, ότι θέλεις κάτι διαφορετικό, ότι “δεν είναι όπως στην αρχή”. Πάντα υπάρχει μια καινούργια αρχή που σε περιμένει. Πάντα υπάρχει κάποιος που θα σε κοιτάξει με θαυμασμό επειδή δεν ξέρει ακόμα τα δύσκολά σου.
Το δύσκολο είναι να μείνεις όταν ξέρεις τα πάντα. Όταν έχεις δει και τις ρωγμές. Όταν έχεις πληγωθεί και έχεις πληγώσει. Να μείνεις και να δουλέψεις πάνω σε αυτό που έχετε, όχι να το πετάξεις επειδή δεν σε ενθουσιάζει πια.
Δεν θέλω μια αγάπη που με μεθάει και μετά εξαφανίζεται. Θέλω μια αγάπη που αντέχει το βάρος της πραγματικότητας. Που δεν απειλεί με φυγή στην πρώτη δυσκολία. Που δεν χρησιμοποιεί τον εγωισμό σαν άλλοθι.
Να αγαπάς είναι συναίσθημα. Να παραμένεις είναι χαρακτήρας.
Κι εγώ δεν σε χρειάζομαι για να νιώθω. Σε θέλω για να μείνουμε. Για να δούμε αν μπορούμε να κρατήσουμε κάτι ζωντανό όταν δεν μας παρασύρει πια ο ενθουσιασμός.
Το σπάνιο δεν είναι να καείς για κάποιον. Το σπάνιο είναι να σταθείς δίπλα του όταν η φωτιά πέσει και μείνει μόνο η αλήθεια.
