Γράφει η Πράξια Αρέστη
Τίποτα σ’ αυτή τη ζωή δε μας χαρίζεται. Όλα κερδίζονται. Για όλα πρέπει να κοπιάσουμε λίγο ή πολύ. Να κλάψουμε, να πέσουμε, να πονέσουμε, να παραιτηθούμε, να ξανά ξεκινήσουμε. Η ζωή είναι περισσότερο θέμα πιθανοτήτων και τύχης, όμως η τύχη ευνοεί αυτούς που κάνουν κάτι σωστά. Που το παλεύουν. Που ξέρουν να προσαρμόζονται σε κάθε κατάσταση, όσο κι αν η αλλαγή πονάει.
Το ίδιο ισχύει μάλλον και στον αμοιβαίο έρωτα. Σχεδόν ποτέ δεν έρχεται να μας βρει εύκολα. Ο αμοιβαίος έρωτας μπορεί να έρθει και με την πρώτη ματιά. Πόσο, όμως, θα κρατήσει; Όσο τα θέλω και οι ανάγκες των ανθρώπων που ερωτευόνται συμβαδίζουν. Μετά χαλάει, καταντάει προβληματικός. Θα πρέπει να κάνουμε μεγάλες υποχωρήσεις για να τον κρατήσουμε κι ίσως κάπου στην πορεία, χάσουμε τον εαυτό μας μαζί με τα δικά μας “θέλω” ευτυχίας. Ίσως να αξίζει, αν όμως αξίζει τα δικά μας θέλω θα μπουν σε ίση μοίρα με τα θέλω του άλλου.
Υπάρχει σωστό timing στον έρωτα; Όταν τον χάνουμε, ίσως ποτέ να μην ήταν αμοιβαίος. Ίσως να ήταν και να μην είναι πια. Γιατί το σωστό timing θα πρέπει να το δημιουργήσουμε, αν θέλουμε πραγματικά να κρατήσουμε κάποιον στη ζωή μας. Γιατί θα υπάρξουν εμπόδια, συναισθηματικά και πρακτικά.
Αν και οι δύο θέλουν αρκετά, αν τα αισθήματα είναι αμοιβαία, τότε πάντα είναι σωστό το timing για να ερωτευτούμε. Αλλιώς κάποιος από τους δύο δεν ήθελε αρκετά. Κάποιος δεν είχε τη διάθεση να παραμερίσει τα δικά του θέλω και τις ευκολίες του και να ξεπεράσει τα εμπόδια στο μυαλό του και τη ζωή του για να είναι με τον άλλο. Δεν ήταν κακό το timing, ήταν ένας κακός έρωτας.
Αγαπώ σημαίνει έχω την επιθυμία να αγαπηθώ. Σημαίνει δίνω για να πάρω, όσο αντι-ρομαντικό κι αν ακούγεται αυτό. Δίνω συναίσθημα, για να πάρω συναίσθημα. Ίσως όχι για να γεμίσω κάποιο κενό αλλά για να ολοκληρώσω την ανθρώπινή μου ευτυχία. Το κενό και η μοναξιά δημιουργούνται όταν χάσουμε κάποιον που αγαπήσαμε. Κάποιον που το αμοιβαίο μαζί του είχε καταντήσει μονοπλεύρο.
Τα θέλω μας κουράζουν μόνο αυτούς που δεν μας έχουν προτεραιότητα. Αυτούς που δε βλέπουν ένα κοινό μέλλον μαζί μας ή έστω δεν έχουν μια καλή θέση για μας στη ζωή τους. Και αυτά που δίνουμε απλόχερα πάλι κουράζουν όταν ο άλλος δεν έχει την ίδια διάθεση να δώσει όπως εμείς. Το να ζητάμε συνεχώς για να κάνουμε το δήθενα κακό timing, καλό, κουράζει κι εμάς.
Οι δικαιολογίες κάποιου που δε θέλει να πάρει από μας, να μοιραστεί μαζί μας συναισθήματα και στιγμές ή που δε θέλει να δώσει κάτι παραπάνω για να μας κάνει ευτυχισμένους, δεν είναι κακό timing, είναι απλά η έλλειψη του αμοιβαίου συναισθήματος. Ντύνουμε τη φυγή ή την ανικανότητα κάποιου να μας αγαπήσει ως κακό timing, γιατί δε θέλουμε να παραδεχτούμε ότι απλά δεν ήθελε αρκετά να μας κρατήσει.
Το καλό timing στον έρωτα είναι να θέλουν και οι δύο το ίδιο. Παρόλες τις αντιξοότητες, παρόλο το πληγωμένο παρελθόν τους, παρόλους τους τσακωμούς, παρόλη την απόσταση ή οποιοδήποτε άλλο εμπόδιο υπάρχει μπροστά τους.
Τίποτα δεν μας δίνεται απλόχερα και τίποτα δε μας χαρίζεται. Ούτε καν ο έρωτας. Προϋποθέτει την αμοιβαία έλξη, που είναι τόσο σπάνια πια και αυτή θα ρίξει στο τέλος πανηγυρικά όλα τα εμπόδια και θα ανθίσει, ανάμεσα σε βράχους. Δεν αξίζει να παλεύουμε μόνοι για κάτι που δεν υπάρχει ή που υπάρχει μόνο μέσα μας. Χάνουμε χρόνο και ενέργεια. Το αμοιβαίο, μόνο αυτό αξίζει.
