Γράφει ο Θοδωρής Δουμάνης
Τις μυρωδιές στο σπίτι, στα μάτια της κουζίνας, στο μεγάλο τραπέζι. Εκείνο που είναι πάντα στο σαλόνι, στολισμένο, και περιμένει πώς και πώς να ξεντυθεί.
Να βγάλει τα κοσμήματα, τα μπιμπελό και τα στολίδια του. Να φορέσει ένα λευκό τραπεζομάντιλο, δίπλα από φωνές, τραγούδια και χορό, που καταλήγουν πάντα στις πιο ωραίες συζητήσεις.
Τις πιο μεγάλες συγκινήσεις, που σε κάνουν να εκτιμάς, να γεμίζεις το μυαλό σου με μια νοσταλγική ανάμνηση. Μια οικογένεια, μια αγκαλιά. Εκείνη την ώρα που νιώθεις ξεχωριστός, λες και πήγες πρώτη μέρα στο σχολείο και έκανες φίλους.
Λες και το ξαδερφάκι σου μοιράστηκε μαζί σου το καινούργιο παιχνίδι και σου είπε πως μπορείς να έρχεσαι όποτε θες να παίζεις.
Αυτή η απλότητα που λείπει, καθώς μεγαλώνεις μέρα με τη μέρα περισσότερο και γεμίζεις προσδοκίες για το αύριο, που στερούν το τώρα.
Γι’ αυτό λοιπόν θα κάνω μια ευχή. Υγεία στην καινούρια μας χρονιά, και παιδική καρδιά. Το μέτωπό μας καθαρό και το τραπέζι μας γεμάτο από ανάσες.
