Γράφει η Χατζηγιάννη Αντωνία
Δεν είναι ότι δεν σ’ αγαπούν. Είναι ότι σ’ αγαπούν λιγότερο απ’ όσο έχεις ανάγκη. Κι αυτό πονάει χειρότερα.
Το “λίγο” δεν σκοτώνει απότομα.
Σε ροκανίζει.
Αργά. Σιωπηλά.
Χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να μικραίνεις.
Να συμβιβάζεσαι.
Να δίνεις τα πάντα, μόνο και μόνο για να σου δώσουν κάτι πίσω.
Όταν σε αγαπούν λίγο,
δεν φεύγεις με τη μία.
Μένεις.
Ελπίζεις.
Πείθεις τον εαυτό σου πως “λίγο ακόμα”, “λίγη υπομονή”, “λίγη αγάπη παραπάνω”, και θα φτιάξει.
Μα δεν φτιάχνει.
Γιατί όποιος αγαπά λίγο,
δεν αγαπά βαθιά.
Και όσο εσύ βουτάς, εκείνος μένει στην επιφάνεια.
Και τότε αρχίζει το κενό.
Αυτό το απέραντο, το μουγγό, που δεν γεμίζει με τίποτα.
Ούτε με εξηγήσεις, ούτε με δικαιολογίες, ούτε με “σε νοιάζομαι” που έρχονται από συνήθεια.
Κι όσο πιο λίγο σε αγαπούν,
τόσο πιο πολύ εσύ χάνεσαι.
Όχι γιατί δεν αξίζεις παραπάνω —
αλλά γιατί ξέχασες πως το αξίζεις.
Να το θυμάσαι αυτό:
Δεν είναι πάντα οι χωρισμοί που μας ραγίζουν.
Είναι η παραμονή εκεί που η αγάπη δεν φτάνει.
