Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Είναι εύκολο να γεμίσεις ένα κρεβάτι.
Ένα τηλέφωνο, μια εφαρμογή, μια βραδιά χωρίς πολλά λόγια, χωρίς πολλές προσδοκίες.
Αγκαλιές που μυρίζουν άγνωστο, φιλιά που δεν λένε τίποτα.
Κορμιά που μπαλώνουν τις νύχτες αλλά δεν γιατρεύουν τίποτα.
Ναι, το κρεβάτι γεμίζει εύκολα.
Η ψυχή όμως;
Η ψυχή σου κάνει ησυχία.
Φωνάζει μόνο όταν νιώσεις κάτι αληθινό – και το χάσεις.
Εκείνη σου έλειψε από μέσα.
Όχι από δίπλα.
Όχι σαν συνήθεια, αλλά σαν αλήθεια.
Ήξερες πως ήταν κάτι σπάνιο.
Αλλά το κατάλαβες όταν το ‘χασες.
Όταν έπιασες ξανά χέρι άλλο και δεν ένιωσες τίποτα.
Όταν έσκυψες να φιλήσεις ένα άγνωστο στόμα και στο μυαλό σου ήταν ακόμα εκείνη.
Γιατί εκείνη δεν ήταν απλώς γυναίκα.
Ήταν σπίτι.
Ήταν το “μαζί” που ήθελες αλλά δεν μπόρεσες να κρατήσεις.
Και τώρα;
Γεμίζεις νύχτες, αλλά δεν κοιμάσαι ποτέ ήσυχος.
Γεμίζεις σιωπές, αλλά δεν ακούγεσαι σε κανέναν.
Γεμίζεις το κρεβάτι σου, αλλά όχι την ψυχή σου.
Γιατί όσα σώματα κι αν περάσουν,
εκείνο το κενό που σου άφησε…
δεν το γεμίζει κανείς.
