Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Δύσκολες οι σχέσεις των ανθρώπων κι ακόμη περισσότερο δύσκολοι εμείς. Έχουμε πλάσει στο μυαλό μας μια κατάσταση κι έχουμε πειστεί πως υπάρχει κάπου εκεί έξω και μόνο εμείς δεν μπορούμε να την εντοπίσουμε. Τι κι αν βλέπουμε τους γύρω μας να προσπαθούν να βρουν τις ισορροπίες με τα ταίρια τους στις σχέσεις τους, εμείς είμαστε σίγουροι ότι θα μας βρει μόνη της η ιδανικότητα στο άψε σβήσε.
Για να είναι μια σχέση ιδανική θα πρέπει και τα μέλη της να είναι ιδανικά. Δεν μοιάζει μαθηματική εξίσωση αλλά είναι. Μόνο που αντί για γράμματα και αριθμούς έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους. Αν δεν πληρούνται οι όροι του ιδανικού και από τις δύο μεριές δεν βγαίνει η εξίσωση όσο κι αν θέλουμε.
Μοιάζει λίγο με σενάριο επιστημονικής φαντασίας αφού ακόμη ψάχνουμε τι θα πει ιδανικό και ποιος το ορίζει; Που είναι γραμμένες οι προϋποθέσεις, οι ρόλοι, τα χαρακτηριστικά και τελικά εμείς τι από όλα αυτά έχουμε για να αξιώνουμε και από τους άλλους να είναι τέλειοι, φανταστικοί και αψεγάδιαστοι; Έχουμε καταλάβει τι ψάχνουμε;
Όσες φορές κι αν προσπαθήσουμε να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι οι άλλοι έχουν το πρόβλημα κι εμείς είμαστε μια χαρά -ιδανικοί- άνθρωποι, καλό θα ήταν να εξετάσουμε πάλι τα δεδομένα. Φυσικά και δεν μιλάμε μόνο για τα εξωτερικά χαρακτηριστικά που, συνήθως, μας ελκύουν σε κάποιον άνθρωπο και λειτουργούν σαν εφαλτήριο για να ξεκινήσει κάτι. Εξίσου σημαντικό ρόλο, αν όχι σημαντικότερο, έχουν και οι πτυχές του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του καθενός από εμάς.
Δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι από το ίδιο καλούπι κι αυτό είναι πολύ καλό. Δεν θα ήταν πολύ βαρετό να ήμασταν όλοι πανομοιότυποι μέσα κι έξω; Εννοείται πως θα πρέπει να υπάρχουν κοινά σημεία επαφής για να χτιστεί μια σχέση αλλά δεν είναι για να βαθμολογούμε κιόλας τις ιδιαιτερότητες των ανθρώπων για να δούμε ποιος θα βγάλει μεγαλύτερο σκορ κι έτσι θα έχει την τιμή να είναι μαζί μας. Καλό θα ήταν να παρκάρουμε το καλάμι που, ενδεχομένως, έχουμε καβαλήσει.
Οι σχέσεις είναι ενδιαφέρουσες όταν είναι ποικιλόμορφες και σε καμία περίπτωση ιδανικοί δεν είμαστε ούτε εμείς και καλό θα ήταν να το παραδεχτούμε. Ποιος δεν έχει ελαττώματα που δεν είναι συμβατά με καμιά προσωπικότητα; Ποιος δεν έχει υπάρξει το μη ιδανικό για κάποιον άλλον; Δε χάνει πάντα όποιος μάς χάνει. Και δεν είμαστε εμείς το λαχείο για όλους. Αυτογνωσία λέγεται και είναι η αρχή κάθε ανθρώπινης σχέσης.
Όσο ψάχνεις το ιδανικό εκείνο σε αποφεύγει. Όσο θες να πιστέψεις πως είσαι το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να τύχει σε κάποιον τόσο πιο εγωκεντρικός και μισαλλόδοξος φαίνεσαι. Κι αν όλοι προσπαθήσουμε να αναλύσουμε τους εαυτούς μας και να δουλέψουμε τα ελαττώματά μας για να βελτιωθούμε πρωτίστως για εμάς κάποια στιγμή -σε ένα ουτοπικό παράλληλο σύμπαν- ίσως να μπορέσουμε να πλησιάσουμε το όσο πιο ιδανικό, για εμάς, γίνεται.
Οι αληθινές σχέσεις, αυτές που έχουν ελπίδα να γίνουν ιδανικές, κρύβουν μέσα τους πολλή δουλειά. Πολλά συναισθήματα που πρέπει να αναλυθούν και πολλή λογική που πρέπει να αφήσει απ’ έξω τον εγωισμό. Το ιδανικό χτίζεται και με κόπο και με τρόπο, δεν βρίσκεται σε κάποια βιτρίνα. Κι εκεί είναι η μαγεία καλή και κακή.
Τι λες; Το ‘χεις;
