Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Νιώθεις ότι καλείσαι να αντιμετωπίσεις ένα θηρίο που δεν το βλέπεις αλλά το ακούς να βρυχάται μέσα σου. Δεν είσαι σίγουρος αν πρέπει να το εξοντώσεις ή να το δαμάσεις.
Ένα πλάσμα που αντιπροσωπεύει μία μυθολογική παράδοση χιλιάδων ετών, κρυμμένο μέσα στα στήθη σου αναγεννιέται.
Ασύνδετα κομμάτια ενωμένα από κάθε συναίσθημα όπως η Χίμαιρα σου προκαλεί ψευδαισθήσεις.
Τις βλέπεις;
Σφυρηλατημένος απ’ τα πάθη της φωτιάς σαν χαλκέντιος ταύρος σαρώνει τους εγωισμούς και τις ανασφάλειες σου.
Εάν αποφασίσεις να αντιμετωπίσεις τον έρωτα ίσως γελάσει, ίσως δυσμενείς συνέπειες συναντήσει η καρδιά σου.
Αν παραδοθείς θα έχεις την ελπίδα να πετάξεις σαν τον Πήγασο, την ελευθερία στα απέραντα βουνά του Ολύμπου να γνωρίσεις.
Κάποτε ακόμη και ο έρωτας ερωτεύτηκε την ψυχή του ανθρώπου, παραδόθηκε στα ίδια του τα αισθήματα όπου τον φυλάκιζαν για αιώνες, να ζήσει θέλησε το λίγο μέσα στο πάντα που διαρκεί.
Κατάφερε να γίνει ο ήρωας των ανασφαλειών του…
Όταν δεν φοβηθείς τη συντριβή έχεις ελπίδα να πετάξεις.
Έχεις ελπίδα να γίνεις ο μυθικός ήρωας των ανήμπορων στιγμών του πάθους σου.
Εσύ ακόμη να παραδοθείς;
