Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Δεν έχει σημασία πού πας.
Δεν έχει σημασία πόσα χιλιόμετρα θα γράψει το κοντέρ ή αν βρέχει στο δρόμο.
Σημασία έχει με τι καρδιά φεύγεις.
Και τι θες να πάρεις μαζί σου.
Το επόμενο ταξίδι δεν το καθορίζει ο χάρτης.
Το καθορίζει το μέσα σου.
Αν είναι έτοιμο να φύγει από ό,τι το κρατάει πίσω.
Αν τόλμησες να πεις “ως εδώ” σε ό,τι σε έκλεβε από εσένα.
Γιατί δεν είναι όλες οι διαδρομές για να γυρνάς.
Μερικές είναι για να ξεμάθεις.
Να ξεμάθεις πώς είναι να προσαρμόζεσαι.
Να ξεμάθεις να βολεύεσαι στα λίγα, στα μέτρια, στα σχεδόν.
Δεν θες πολλά.
Ένα παράθυρο ανοιχτό, έναν αέρα να φυσά στο πρόσωπό σου και εκείνη τη σιωπή που δεν τρομάζει πια.
Θες να μην εξηγείς γιατί φεύγεις.
Να μη χρειάζεται να δικαιολογήσεις το άδειο βλέμμα.
Να μπορείς απλώς να πας.
Το επόμενο ταξίδι δεν είναι escape.
Είναι στροφή.
Είναι επιλογή.
Είναι το “τώρα ζω για μένα”.
Όχι εγωιστικά. Όχι εκδικητικά.
Αλλά γιατί δεν γίνεται αλλιώς.
Δεν είναι road trip. Είναι ψυχική μετακόμιση.
Και δεν χρειάζεσαι αποσκευές.
Χρειάζεσαι ανάσες.
Χρειάζεσαι χώρο.
Χρειάζεσαι να αφήσεις πίσω σου όσα σου φόρεσαν και δεν σου ταίριαξαν ποτέ.
Δεν πας κάπου για να βρεις τον εαυτό σου.
Πας γιατί επιτέλους σταμάτησες να τον ξεχνάς.
Το επόμενο ταξίδι σου είναι ό,τι επέλεξες να σώσεις από εσένα.
Και κάθε στροφή που θα παίρνεις, θα είναι ένα “μπράβο” που δεν σου είπαν.
Αλλά το λες μόνη σου.
Δεν έχει σημασία πού πας. Σημασία έχει τι αφήνεις πίσω. Και να μη γυρίσεις να το πάρεις.
