Γράφει η Τζένη Ζάικου
Twenties. Σημαντική περίοδος, αλλά ίσως και από τις πιο δύσκολες της ζωής μας.
Όλο άγχος, αβεβαιότητα, ποιος είμαι, τί θέλω να γίνω, είναι τώρα η κατάλληλη ώρα να κάνω το μεγάλο βήμα ή μήπως είμαι μικρός και άπειρος ακόμα;
Πρώτα το προπτυχιακό, ύστερα το μεταπτυχιακό, το κυνήγι για μια δουλειά της προκοπής και μετά η αίσθηση πνιγμού που αποκομίζεις όταν νιώθεις πως δεν μπορείς πλέον να δοκιμάσεις κι άλλα πράγματα στη ζωή σου, μη τυχόν και χάσεις αυτά που έχεις ήδη και που με τόσο κόπο κατάφερες.
Οι περισσότεροι δεν έχουν τίποτα σταθερό, σπίτι, δουλειά, μα και οι λίγοι που έχουν ταλανίζονται από ανησυχία μήπως συμβιβάζονται και χαραμίζουν τη ζωή τους σε κάτι για το οποίο στη συνέχεια θα μετανιώσουν.
Πολλά πρέπει και λίγα θέλω. Λίγες περιπέτειες, λίγα ραντεβού, πολλή πίεση και λίγες ανάλαφρες στιγμές.
Κι έτσι, γύρω στα 25-27 έτη, σε πιάνει αυτή η γνώριμη πλέον κλειστοφοβία, ένα μόνιμο στρες, δεν σε χωράει ο τόπος, μα συνάμα φοβάσαι να το κουνήσεις ρούπι.
Ορισμένοι νιώθουν πιο σίγουροι για τον εαυτό τους, ξέρουν ποιοι είναι, τί τους αρέσει και τί πρέπει να αποφύγουν πάση θυσία. Κι όμως, όταν γυρίζουν το βράδυ στο σπίτι, μετά από άλλη μια μέρα αφιερωμένη στο γνωστό κι αγαπημένο “εργασία και χαρά” που πλέον έχει αρχίσει να παλιώνει, βάζουν τις πυτζαμούλες τους και είναι τόσο κουρασμένοι που εύχονται να μην έπρεπε να πάνε την άλλη μέρα στη δουλειά, να μην χρειαζόταν καν να σηκωθούν απ’ το κρεβάτι.
Φαντάζει δύσκολο να ισορροπήσεις ανάμεσα στην ανεμελιά και την ανάληψη ευθυνών. Ανάμεσα στην εφηβεία και στην ενηλικίωση. Τίποτα δεν είναι γνώριμο, μα ταυτόχρονα όλα είναι τόσο σταθερά που σε αποπροσανατολίζει η ίδια σου η ζωή με τη μονιμότητά της.
Άλλοι θα τρελαθούν και θα τα φέρουν όλα τούμπα για να νιώσουν ξανά μικροί κι ανεύθυνοι, φτερά στον άνεμο, έρμαια των θέλω τους χωρίς ευθύνες και πρέπει.
Άλλοι θα βολευτούν, δεν θα κουνηθούν εκατοστό, μη τυχόν και διαταράξουν τη ρουτίνα που τους έτυχε και βγουν από την σφαίρα της ασφάλειάς τους.
Ίσως το πιο σωστό, όμως, να είναι το τελευταίο είδος. Εκείνοι που ακροβατούν ανάμεσα στη ρουτίνα και τις ευθύνες από τη μία και την περιπέτεια και τις ευκαιρίες από την άλλη. Δεν εφησυχάζουν ποτέ, δεν βολεύονται ποτέ. Αναγνωρίζουν τη δύσκολη περίοδο που πρέπει να διανύσουν, ώστε να καταλήξουν κάποτε να κοιτάζουνε πίσω και να αναστενάζουν ευχαριστημένοι: το τόλμησαν, το πέτυχαν – ή και όχι, έζησαν.
Και το πιο σημαντικό; Δεν μετανιώνουν για τίποτα.
