Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Υπάρχουν άνθρωποι που χτίζουν τη ζωή τους πάνω στις βεβαιότητες. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που ερωτεύονται ένα μικρό, επικίνδυνο, σχεδόν αθώο «αν». Εμείς διαλέξαμε το δεύτερο.
Γιατί κάποια στιγμή καταλάβαμε πως η ζωή δεν γεννιέται μέσα στις εγγυήσεις. Ανθίζει εκεί όπου η καρδιά τρέμει. Στο πρώτο βλέμμα που δεν ξέρεις αν θα γίνει ιστορία. Στο «σ’ αγαπώ» που μπορεί να μείνει αναπάντητο. Στο βήμα που δεν ξέρεις αν οδηγεί στην κορυφή ή στο κενό.
Το «αν» δεν ήταν ποτέ ο εχθρός μας. Ήταν η πιο ειλικρινής μορφή ελευθερίας.
«Αν αποτύχω;»
«Αν φύγεις;»
«Αν πονέσω;»
Ναι. Ίσως όλα αυτά να συμβούν. Και συνέβησαν. Αποτύχαμε. Χάσαμε ανθρώπους. Μείναμε να μαζεύουμε τα κομμάτια μιας καρδιάς που κάποτε πίστευε πως ήταν άτρωτη.
Όμως υπάρχει μια αλήθεια που ο φόβος ξεχνά πάντα να μας πει. Οι μεγαλύτερες πληγές δεν γεννιούνται από όσα τολμήσαμε. Γεννιούνται από όσα αφήσαμε να περάσουν επειδή φοβηθήκαμε.
Από εκείνο το φιλί που δεν δώσαμε. Από το ταξίδι που ακυρώσαμε. Από το χέρι που δεν κρατήσαμε μέχρι το τέλος. Από τις λέξεις που έμειναν για πάντα εγκλωβισμένες στον λαιμό.
Ο ρομαντισμός δεν είναι να πιστεύεις στα παραμύθια. Είναι να συνεχίζεις να αγαπάς, ακόμη κι όταν ξέρεις πως η αγάπη δεν υπόσχεται τίποτα. Να ανοίγεις την ψυχή σου χωρίς να ζητάς εγγύηση επιστροφής. Να επιμένεις στο φως, ακόμη κι όταν έχεις γνωρίσει καλά το σκοτάδι.
Ίσως γι’ αυτό οι πιο όμορφοι άνθρωποι να είναι λίγο σπασμένοι. Έχουν χάσει, έχουν πενθήσει, έχουν αποχαιρετήσει. Κι όμως, βρίσκουν πάντα έναν τρόπο να χαμογελούν σαν να είναι η πρώτη φορά που αντικρίζουν τη θάλασσα.
Δεν νίκησαν επειδή δεν πόνεσαν. Νίκησαν επειδή δεν επέτρεψαν στον πόνο να τους κάνει να αγαπούν λιγότερο.
Στο τέλος της ζωής, κανείς δεν μετρά πόσο ασφαλής υπήρξε. Μετρά τα βλέμματα που τον άλλαξαν, τις αγκαλιές που τον έσωσαν, τις τρέλες που έγιναν αναμνήσεις και τους ανθρώπους που άφησαν το αποτύπωμά τους στην ψυχή του.
Γι’ αυτό, αν είναι να διαλέξω, θα διαλέγω πάντα το «αν». Εκείνο το μικρό, ατίθασο «αν» που μυρίζει ρίσκο, ελευθερία και έρωτα. Εκείνο που μπορεί να σε γκρεμίσει, αλλά μπορεί και να σε οδηγήσει στην πιο αληθινή εκδοχή του εαυτού σου.
Γιατί, τελικά, δεν μας καθορίζουν οι βεβαιότητες που μας προστάτευσαν. Μας καθορίζουν τα ρίσκα που αγαπήσαμε. Και, παρά τις πληγές, θα τα διαλέγαμε όλα ξανά. Ακόμη κι αν ξέραμε από την αρχή το τέλος.
