Γράφει η Κική Γ.
Πάλι κλαις, πάλι είσαι στα πατώματα, δε θέλεις να δεις άνθρωπο και όλα αυτά τα όμορφα. Μέχρι να πεις: “Είμαι σε σχέση, ζω ένα μεγάλο έρωτα, είμαι ευτυχισμένη..” το τέλος έρχεται και δεν είναι η πρώτη φορά.
Αρχικά, τρελαίνεσαι, βρίσκεις το ροζ συννεφάκι σου και κατοικείς εκεί πάνω. Τι συμβαίνει μ´ αυτό τον άνθρωπο, πως προχωράει η σχέση, ταιριάζετε, σου συμπεριφέρεται σωστά; δε το εξετάζεις.
Δεν είσαι σε θέση. Ζεις σ´ ένα δικό σου κόσμο. Λες και αυτομαστιγώνεσαι, λες και και μαζωχίζεσαι, λες και δε σε αγαπάς. Το ξανά έζησες το έργο. Το ξέρεις το ύφασμα. Αυτοί οι τύποι- με το συγκεκριμένο χαρακτήρα- δεν είναι για σένα. Χτίζεις ένα όνειρο, έχεις στο μυαλό σου μια λάθος εικόνα και ταλαιπωρείσαι και αναλώνεσαι και περνά ο χρόνος.
Εκείνοι μια χαρά ζούνε. Κάνουν τη ζωούλα τους, σε κοροϊδεύουνε, σ´ έχουνε β´ επιλογή, τους συγχωρείς, τους δικαιολογείς, τους έχεις και στο θρόνο τους. Κάποια στιγμή ανοίγουν επιτέλους τα μάτια και τα αυτιά σου και προσγειώνεται στην πραγματικότητα.
Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτή ήταν πάντα. Εσύ γιατί απορείς; Γιατί γκρεμίζεσαι ξαφνικά και χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου; Αναρωτήθηκες επιτέλους, τι φταίει σ´ εσένα; Ήρθες τετ α τετ με τον εαυτό σου; Είδες την αλήθεια σου;
Μήπως ήρθε η ώρα; Δεν είναι δυνατόν να διαλέγεις πάντα τον ίδιο τύπο ανθρώπου, ενώ γνωρίζεις τη συνέχεια. Έχεις πει: “Γιατί;”
Πάψε να αυτοκαταστρέφεσαι και να προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου. Σου αξίζει μια καλύτερη τύχη. Μια αληθινή αγάπη κι ευτυχία. Ψάξου μέσα σου!
