Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Κάθε χρόνο τις γιορτινές μέρες μας πιάνει μια διάθεση αναπόλησης. Θυμόμαστε Πάσχα προηγούμενων ετών, κυρίως εκείνα της παιδικής μας ηλικίας. Τότε που περιμέναμε πώς και πώς να κλείσουν τα σχολεία για να μπορέσουμε να «ξεφαντώσουμε» με την ησυχία μας.
Σοκολατένια αυγά, πασχαλινά τσουρέκια, λαμπάδα με αγαπημένα παιχνίδια από τη νονά και τόσα άλλα.
Μεγάλο Σάββατο, ντυμένοι με τα καλά μας στην εκκλησία, συναντούσαμε τους φίλους μας, λέγαμε το «Χριστός Ανέστη» και μετά, γραμμή για το σπίτι, για φαγητό με την οικογένεια.
Την Κυριακή είχαμε το ψήσιμο του οβελία με τραγούδι και χορό και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να τα πούμε με συγγενείς που δεν βλέπαμε συχνά, περνώντας όμορφα.
Όταν περάσουν τα χρόνια και αυτές οι γιορτές γίνουν μακρινή ανάμνηση, αυτό που μας μένει είναι τα συναισθήματα. Όλα αυτά που ζήσαμε αποτελούν την περιουσία μας και έχουν διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό την προσωπικότητά μας.
Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι τις ωραιότερες γιορτές τις κάνεις με τα πρόσωπα που αγαπάς και σ’ αγαπούν.
Γιατί Πάσχα είναι οι στιγμές που σε συντροφεύουν για πάντα, σαν αναμνήσεις…
