Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Μερικές αγάπες έρχονται στη ζωή σου σαν απάντηση. Έρχονται για να σου δείξουν πώς είναι να ανασαίνεις, πώς είναι να κοιμάσαι ήσυχος και να ξυπνάς γεμάτος φως. Και συνήθως έρχονται μία φορά. Κι αν δεν προσέξεις, η ίδια ζωή που σου έφερε αυτό το δώρο, θα στο πάρει πίσω. Όχι για να σε τιμωρήσει, αλλά για να μάθεις ότι καμία αγάπη δεν επιβιώνει όταν δεν εκτιμάται.
Κάποια στιγμή συνειδητοποιείς πως ο έρωτας μπορεί να είναι παιχνίδι, αλλά η αγάπη είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. Δεν είναι κάτι που έχεις την πολυτέλεια να το θεωρείς δεδομένο. Δεν σου ανήκει, αν δεν φροντίσεις να την κρατήσεις κοντά σου. Δεν μένει δίπλα σου αν την πληγώνεις, αν τη βάζεις δεύτερη, αν θεωρείς πως έχεις όλο τον χρόνο του κόσμου για να της δείξεις πόσο σημαντική είναι.
Το πιο οδυνηρό μάθημα είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι δεν θα ξαναβρείς κάτι αντίστοιχο ποτέ. Θα αναζητάς την ίδια αίσθηση, την ίδια ζεστασιά, την ίδια ανατριχίλα, αλλά μάταια. Οι άνθρωποι δεν επαναλαμβάνονται, ούτε οι καρδιές, ούτε τα σώματα. Όσο κι αν γεμίζεις το κρεβάτι σου με αγκαλιές, την καρδιά σου δεν θα τη γεμίσεις ξανά. Γιατί εκείνη η μία φορά που αγάπησες αληθινά ήταν η μοναδική.
Κι έμεινες πίσω να μετράς απουσίες. Να βλέπεις τον άνθρωπο που ήταν κάποτε η ζωή σου να συνεχίζει χωρίς εσένα, να χαμογελά δίπλα σε κάποιον άλλο, να ζει όλα όσα δεν της έδωσες. Κι όσο κι αν ο θυμός σου προσπαθεί να δικαιολογήσει την απώλεια, ξέρεις βαθιά μέσα σου πως μόνο εσύ φταις.
Θα ψάχνεις την ίδια γεύση στα φιλιά, την ίδια ένταση στις αγκαλιές, την ίδια ζεστασιά στα βλέμματα. Θα τα ψάχνεις, αλλά δεν θα τα βρίσκεις. Γιατί η αγάπη που έφυγε δεν ξαναγυρίζει, αφήνοντας πίσω της ένα κενό αβάσταχτο, που δεν γεμίζει με τίποτα.
Τώρα πια θα ζεις με τις αναμνήσεις και τη σιωπή, την ώρα που εκείνη θα γελά δυνατά, χαρίζοντας αλλού όλα όσα άφησες να σου γλιστρήσουν από τα χέρια. Κι αυτή θα είναι πάντα η δική σου τιμωρία.
