Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Γέμιζα και άδειαζα, ξανά και ξανά μέχρι που άδειασα και δεν ξανά γέμισα ποτέ. Εκεί αντιλήφθηκα ότι οι αγάπες δεν μου πρόσφεραν ό,τι είχαν να προσφέρουν στους γύρω μου. Μόνο μου έπαιρναν και δεν μου έδιναν ποτέ…
Θες ατυχία; Θες λάθος επιλογές; Θες λάθος δικό μου; Πάντως μου τα πήραν όλα και… στέγνωσα! Πήρα απανωτές σφαίρες με ψεύτικα «σ’αγαπώ» που με άφησαν αιμόφυρτη. Με ρούφαγαν, την ώρα που ψυχορραγούσα, χωρίς ίχνος αγάπης. Με έβλεπαν να δίνω το 100% μου και το απορροφούσαν σαν σφουγγάρι, όχι για να μου το δώσουν πίσω αλλά για ικανοποιήσουν το εγώ τους.
Η επιλογή μια: η μοναξιά. Μένεις μόνος για να σκεφτείς τα λάθη σου, γιατί δεν έχεις άλλο κουράγιο και γιατί δεν είσαι πια καλά…
Λίγο πριν τα όρια της τρέλας, ένα βράδυ στον καναπέ μου, με μουσική, κρασί και φαΐ αντιλήφθηκα πως τώρα πια που ο καιρός πέρασε, ποσά πράγματα έχω καταφέρει μόνη μου. Πέρασα χρόνια κλαίγοντας για όσους δε θα κλάψουν ποτέ για μένα… Κοίταξα γύρω μου και με ρώτησα «τι μου λείπει;». Ήμουν στο πιο ασφαλές μέρος μου, χωρίς να μου λείπει τίποτα, υλικά και ψυχικά, με φρόντιζα, με αγαπούσα, μου έδινα το είναι μου και το αξιοποιούσα καλύτερα από τον καθένα που πέρασε από αυτή τη θέση. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή άκουσα τη Βίσση από πίσω να λέει «ο άνδρας της ζωής μου είμαι εγώ» και ενώ η μουσική έπαιζε πάνω από 3 ώρες, για πρώτη φορά έδωσα σημασία. Η απάντηση μου στα «πονεμένα» μου χρόνια είχε έρθει.
Δεν είναι εύκολο να το δεχτείς και να το παραδεχτείς αλλά ναι στην τελική ο άνδρας της ζωής μου είμαι εγώ… Δεν χαίρομαι για αυτό, αλλά ξέρω σίγουρα πως θα με φροντίσω καλύτερα από όσους δεν το έκαναν. Ήρθε η στιγμή να πάρω αγάπη, όχι αυτή που με πόνεσε αλλά αυτή που μου αξίζει, που εν τέλει αν δεν με αγαπήσω εγώ όπως ξέρω ότι μου πρέπει, ποιος θα το κάνει; Κι ας είναι ο άνδρας της ζωής μου τέλος πάντων να είμαι… εγώ!
