Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Οι έρωτες που γεννήθηκαν εξελίχθηκαν και έμειναν, δεν ήταν έρωτες απλοί. Δεν ήταν έρωτες της μιας βραδιάς, ούτε σχέσεις κοινωνικές λέγοντας απλά ένα «χάρηκα για τη γνωριμία». Δεν ήταν συναναστροφές κοσμικές για τα μάτια του κόσμου ούτε για το «καλά περάσαμε και σήμερα». Δεν ήταν «one night stand” ή το «γδύσου και έρχομαι». Δεν ήταν ρούχα που τα φορέσαμε για μια βραδιά και ύστερα τα βάλαμε στην άκρη πεταμένα στο καλάθι των αχρήστων. Δεν ήταν «κλείσε θα σε πάρω εγώ» και δε ξαναμιλήσαμε ποτέ. Δεν ήταν ψέματα που ειπώθηκαν για λίγο αλλά αλήθειες μία ολόκληρης ζωής. Ήταν το πρώτο φιλί, το πρώτο ραντεβού και το πρώτο χτυποκάρδι στα εφηβικά τα χρόνια. Ήταν στιγμές πρωτόγνωρες και λόγια που έμοιαζαν σα παραμύθι.
Οι έρωτες αυτοί ήταν καθοριστικοί. Με μια πρώτη αρχή κι ένα δύσκολο και άβολο αντίο. Ήταν κάπως απολίτιστοι , τυπικοί και αδιάφοροι όταν ξαφνικά μετά από χρόνια συναντήθηκαν ξανά τυχαία. Ήταν ένας καφές στα γρήγορα μετά από καιρό και ένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο πριν πουν αντίο για τελευταία φορά.
Οι έρωτες αυτοί ήταν μνήμες. Δυο λόγια τυπικά πριν χαθούν και δυο ματιές λίγο πριν το τέλος. Ήταν έρωτες απλοί, αγνοί, που δε πάλεψαν γι αυτό που αγαπούσαν και έκαναν πίσω, δείλιασαν και έπνιξαν την αγάπη τους σε μια κουταλιά νερό!
