Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Κάποια στιγμή πρέπει να καταλήξεις σε ποια πλευρά ανήκεις σε ό,τι έχει να κάνει με την αγάπη. Είσαι στους «επιθετικούς» που αγαπάς ή στους «αμυντικούς» που αγαπιέσαι; Γιατί να μην ανήκεις και στις δύο πλευρές θα με ρωτήσεις. Δε γίνεται. De facto.
Όχι πως δεν μπορείς να αγαπιέσαι και να αγαπάς ταυτόχρονα, αλλά η ομάδα σου είναι μία. Γιατί χωριζόμαστε σε δυο κατηγορίες κι όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε που ανήκουμε, τόσο πιο εύκολη θα γίνει η ζωή για μάς και για τους ανθρώπους μας.
Αν παίζεις «επιθετικά» θα σου βγουν τα συναισθήματα χωρίς να το προσπαθήσεις. Ακόμη κι αν δεν έχεις καταλάβει τι νιώθεις, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα τα δεις να εκδηλώνονται. Εσωτερικά, εξωτερικά, δειλά, με θάρρος καμία σημασία δεν έχει. Γιατί εσύ έχεις μεγαλύτερη ανάγκη να αγαπάς. Αυτή είναι η μαγιά σου. Δε θα ζυγίσεις τι παίρνεις, δε θα μετρήσεις τι δίνεις. Παίρνεις τα ρίσκα σου και γνωρίζεις πως δε βγαίνει πάντα σε καλό.
Στην περίπτωση που ανήκεις στους «αμυντικούς» σ’ αρέσει πολύ να σε αγαπάνε πρώτα οι άλλοι, κι αν δεις πως αξίζει τον κόπο θα αγαπήσεις κι εσύ. Όχι από σκοπιμότητα. Επειδή έτσι είσαι φτιαγμένος. Δεν έχεις κουμπάκι on-off, αλλά είσαι πιο διστακτικός να αφεθείς, δε σου αρέσει να δείχνεις ευάλωτος πρώτος και κυρίως δεν αντέχεις τα ρίσκα. Αυτοάμυνα το λες, πολλές φορές, αλλά είναι πάντα;
Επίσης τίποτα δε γίνεται επίτηδες –θέλουμε να ελπίζουμε γιατί είμαστε και ρομαντικοί τύποι- και σαφώς δεν είμαστε εδώ για να κρίνουμε κανέναν. Βιωματικά γεγονότα παραθέτουμε κι αν κάνεις μια αναδρομή στη μικρή ή στη μεγάλη ζωή σου θα το καταλάβεις ενδεχομένως κι εσύ πως έτσι έχουν τα πράγματα. Ίσως αναγνωρίσεις και τον εαυτό σου σε μια απ’ τις δύο κατηγορίες.
Όχι, μη ρωτήσεις. Δεν αλλάζουμε κατηγορίες ανάλογα την περίπτωση. Γιατί τότε θα ήμασταν άλλο πράγμα και η προσποίηση είναι καλή μόνο στον αθλητισμό. Όλα είναι θέμα χαρακτήρα, προσωπικότητας, βιωμάτων, οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος κι ερεθισμάτων.
Κι αφού είμαστε έτσι χωρισμένοι είναι πασιφανές, νομίζω, γιατί η συμβατότητα κάποιες φορές δεν είναι εφικτή εύκολα.
Σκέψου δύο ανθρώπους που τους αρέσει να αγαπιούνται πρώτοι. Μπορεί να τους πάρει μήνες -αν όχι χρόνια- για να καταλήξουν να είναι μαζί κι αυτό δεν είναι και βέβαιο. Σε αυτές τις περιπτώσεις κύριο λόγο έχει η αυτοσυντήρηση που εμείς την ονομάζουμε εγωισμό.
Τα πιο συνηθισμένα ταιριάσματα γίνονται με έναν κι έναν από κάθε «στρατόπεδο», και κάπως έτσι καταλήγουμε να λέμε πως δε σ’ αγάπησε όπως εσύ ή vice versa, ή δείλιασε ή σε δούλεψε ή έμεινες με την αγάπη αμανάτι να αφορίζεις την τύχη σου και την κακή σου μοίρα. Αυτές είναι οι καταστάσεις που είναι εμφανές πως κάποιος απ’ τους δύο καταθέτει μεγαλύτερο μέρος της ψυχής του, τουλάχιστον στην αρχή. Και είναι οι σχέσεις που θέλουν υπομονή από τον αγαπώντα.
Το σπάνιο σε αυτή τη ζωή είναι να ανήκεις στην πρώτη κατηγορία και να ταιριάξεις με ίδιας πάστας άνθρωπο. Είναι οι σχέσεις που βλέπουμε να αντέχουν στον χρόνο όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει πολλή αγάπη. Είναι εκείνα τα ηλικιωμένα ζευγάρια που χαζεύουμε όταν αγκαλιάζονται τρυφερά και σκάμε χαμόγελο από αυτό που ελπίζει. Είναι η ευχή που δίνει ο γονιός στο παιδί του για να βρει έναν άνθρωπο να τον αγαπάει όπως εκείνος. Με πολλή υπομονή, ανιδιοτέλεια και αντοχή στον χρόνο παρ΄ όλα τα προβλήματα.
Κι είναι ο λόγος που όλοι εμείς δεν παύουμε ποτέ να ελπίζουμε στην παντοτινή αγάπη.
