Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Προσπαθώ, αλήθεια σου λέω, προσπαθώ να καταλάβω μα θα σταματήσω πια να προσπαθώ, θα σταματήσω πια να καταλαβαίνω, θα σταματήσω πια να θέλω να δω τι θα καταλάβουν, αν θέλουν, αν προσπαθούν έστω και τόσο, έστω και ελάχιστα, λίγο ή όσο.
Σταμάτησα, τελείωσα, τα έδωσα τα όλα μου πια, φτάνει. Φτάνει αυτό το θέατρο του παραλόγου, αυτό το θύμα σου, αυτό που νόμιζες πως είχες στη χούφτα σου σαν αντικείμενο που το έκανες ότι ήθελες, αυτό το τσιγάρο σου που σαν το ρούφαγες και τελείωνε το πατούσες με την μύτη του παπουτσιού σου που σηκωνόταν για να δείξει πως εκείνο είναι πάνω από όλα, πως μπορεί να σε λιώσει γιατί τα ξέρει όλα, λέει, τα ξέρει καλύτερα. Δεν δίνω δεκάρα ξέρεις και δεν με νοιάζει, ποτέ δεν με ένοιαζε αληθινά, προσποιούμουν. Ακούς; Προσποιούμουν στον εαυτό μου και σε όλους για να σε κάνω να νιώσεις καλύτερα, για να σε φτιάξω λέει. Να φτιάξω τι;
Κάθε γαμημένη φορά προσπαθούσα να ανεβάσω τη μύτη σου για να ψηλώσω τον εγωισμό σου, εκείνον εκεί το χαμένο σου είναι που έψαχνε για θύματα.
Άκου με. Τελείωσα, προσπάθησα, κουράστηκα, έδωσα και περιμένω να πάρω. Ναι διάολε για πρώτη φορά περιμένω να πάρω κάτι, έστω κάτι, μικρό, αληθινό, δικό σου, να πάρω φίλε μου, μόνο να πάρω.
Τελείωσα!
