Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Ξυπνάς μια μέρα και είσαι 30. Τις τελευταίες μέρες σε βασανίζουν σκέψεις και οι ερωτήσεις των γύρω σου. «Πότε θα κάνεις ένα παιδάκι;» «Τι θα κάνεις με τη ζωή σου;» «Ναι, αλλά η δουλειά σου σε βιοπορίζει;» «Εγώ στην ηλικία σου είχα χτίσει σπίτι, είχα κάνει οικογένεια και έχτιζα και εξοχικό». «Εσείς οι νέοι δεν είστε για τίποτα». «Πάλι ταξίδι θα πας; Όλο διακοπές είσαι. Πότε θα κάνεις κάνα παιδί να ηρεμήσεις;». Παντού κολλάει αυτή η φράση τελικά.
Σηκώνεσαι από το κρεβάτι και πηγαίνεις στον καθρέπτη ψάχνοντας μανιωδώς την πρώτη σου ρυτίδα, γιατί όλοι ξαφνικά θεωρούν πως μεγάλωσες. Βλέπεις μία, αλλά συνειδητοποιείς ότι την έχεις από πάντα, οπότε προχωράς στην κουζίνα.
«Να φάω αβγά βραστά αντί για τοστ γιατί τώρα που μεγαλώνω πρέπει να προσέξω λίγο παραπάνω τη διατροφή μου. Μάλλον θα ξεκινήσω και γυμναστήριο», καταλήγεις.
Φοράς τα όμορφά σου ρούχα, την καλή κολόνια, γιατί γενέθλια έχεις μια φορά τον χρόνο και φεύγεις για τη δουλειά. Κανονικά αυτή τη μέρα πρέπει να νιώθω ξεχωριστά, όμως κάτι με βαραίνει. Είναι όλες εκείνες οι σκέψεις του «τι έχω κάνει μέχρι τώρα στη ζωή μου;» που με βασανίζουν.
Σκέφτομαι αν είμαι αρκετά καλή, αν έχω προσπαθήσει αρκετά ή αν με έπαιρνε κι άλλο και γιατί δεν έχω καταφέρει όλα αυτά που ήθελα.
Αχ, αυτά τα ρημάδο-τριάντα…
Σου φοράνε ένα γιλέκο μόλις τολμήσεις και σβήσεις τα κεράκια. Σε γεμίζουν ανασφάλειες γιατί δεν έχεις κάνει αυτά που έκανε η τριτοτεταρτοξαδέρφη, κόρη του κυρ τάδε από το χωριό. Σε κοιτάνε με μισό μάτι αν δεν έχεις κάνει κάτι από αυτά που «προστάζουν» τα τριάντα, τα οποία μεταξύ μας κανείς δεν ξέρει ποια είναι. Και τελικά καταλαβαίνεις πως ό,τι και να κάνεις ή έχεις κάνει, μοιάζει να μην είναι αρκετό.
Ευτυχώς που κάνεις και λίγη ψυχοθεραπεία και μπορείς να διαχειριστείς, ασχολίαστο, το τι θα πει ο κόσμος γύρω.
Προχωράει η μέρα και καταλήγεις πως η ζωή είναι λιγάκι δύσκολη όσο μεγαλώνεις και παραμένεις στάσιμος. Καθόλου αισιόδοξη σκέψη τέτοιας μέρας.
Τέλος πάντων, η μέρα τελειώνει σιγά σιγά και εγώ κάνω μια ανασκόπηση.
Το πρωί ξύπνησα με μια τεράστια ανθοδέσμη, ένα γλυκό φιλί και υπέροχα λόγια από τον άνθρωπο που έχω επιλέξει να παντρευτώ και όχι να ΠΑΝΤΡΕΥΤΩ, αν με πιάνεις.
Στη δουλειά μου έσβησαν μια υπέροχη τούρτα, μου τραγούδησαν, με γέμισαν υπέροχα δωράκια γεμάτα αγάπη.
Κατά τη διάρκεια της μέρας πήρα άπειρες ευχές από τους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπάνε και το βράδυ έσβησα μια δεύτερη τούρτα και μου άνοιξαν μια σαμπάνια σε ένα σπίτι φορώντας πιτζάμες.
Και πού θέλω να καταλήξω με όλο αυτό;
Η ζωή δεν τελειώνει στα τριάντα. Ακόμα κι αν δεν έχεις καταφέρει να κάνεις όσα ονειρεύεσαι, ποτέ δεν είναι αργά. Μπορεί η ζωή να προχωράει και να μη περιμένει, όμως υπάρχει πάντα χρόνος για εσένα και για μένα.
Σταμάτα να ακούς όλους εκείνους που νομίζουν πως ξέρουν καλύτερα τι έπρεπε να είχες κάνει εσύ μέχρι τα τριάντα σου. Η ζωή είναι δική σου και οφείλεις να την αξιοποιήσεις όπως γουστάρεις.
Και αν δεν έχεις καταφέρει να κάνεις όσα θες μέχρι τώρα, δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να ξεκινήσεις αύριο, σε έναν μήνα ή σε έναν χρόνο.
Όλοι οι άνθρωποι μπορούν να σε κρίνουν και να σε κάνουν να νιώθεις λίγος. Όμως στην πραγματικότητα κανένας δεν έχει βαδίσει τα βήματά σου ούτε έχει αντιμετωπίσει τις δυσκολίες σου.
