Γράφει η Χατζηγεωργίου Ρένα
Τα ψέματα που λες στους άλλους, ίσως και να βρουν δικαιολογία. Κρύβεσαι πίσω από αλήθειες μισές, παίζεις με ρόλους, φοράς μάσκες. Ο κόσμος έχει μάθει να συγχωρεί εκείνα που τον βολεύουν. Μα τα ψέματα που λες στον εαυτό σου… αυτά δεν παραγράφονται ποτέ.
Γιατί εκεί δεν υπάρχει θεατής. Δεν υπάρχει χειροκρότημα ούτε δικαιολογία. Υπάρχει μόνο ο καθρέφτης σου. Εκείνος που, όσο κι αν τον αποφεύγεις, στο τέλος θα σε κοιτάξει στα μάτια. Και τότε; Τότε δεν θα μπορείς να κρυφτείς πουθενά.
Το μεγαλύτερο έγκλημα που μπορείς να κάνεις είναι να κοροϊδέψεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Να του πεις ότι είσαι καλά ενώ διαλύεσαι. Να του ορκιστείς ότι δεν σε νοιάζει, ενώ κάθε νύχτα καίγεσαι στο ίδιο “γιατί”. Να του υποσχεθείς πως θα παλέψεις, ενώ ήδη έχεις σηκώσει λευκή σημαία.
Στους άλλους μπορείς να πεις ό,τι θες. Ότι δεν πονάς. Ότι προχώρησες. Ότι δεν μετράει τίποτα πια. Κι εκείνοι, είτε θα σε πιστέψουν είτε όχι, θα γυρίσουν απλά την πλάτη και θα συνεχίσουν. Ο εαυτός σου όμως; Εκείνος είναι που σε ξυπνάει μέσα στη σιωπή. Είναι η φωνή που δεν σωπαίνει. Είναι ο χειρότερος δικαστής σου.
Δεν συγχωρεί. Γιατί ξέρει. Ξέρει τι ένιωσες. Ξέρει τι φοβήθηκες. Ξέρει τι άφησες. Και σου το θυμίζει κάθε φορά που νομίζεις ότι έκανες την υπέρβαση, αλλά κατά βάθος ξέρεις ότι κρύφτηκες.
Αν θες να βρεις τη λύτρωση, σταμάτα να παίζεις κρυφτό με σένα. Σταμάτα να λες “είμαι καλά” όταν δεν είσαι. Σταμάτα να προσποιείσαι ότι αντέχεις, όταν το μόνο που θες είναι να ουρλιάξεις. Η πιο ακριβή αλήθεια είναι αυτή που λες στον εαυτό σου. Και η πιο σκληρή τιμωρία είναι το ψέμα που του σερβίρεις.
