Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Τα πρώτα παιδιά, δεν ήταν παιδιά.
Ήτανε γέροντες, σε μικρά κορμιά.
Δεν κάθισαν ποτέ με σταυρωμένα πόδια σε παιδικό χαλί, κάθισαν μόνο σταυροπόδι μπροστά σε ένα βουνά από προβλήματα, που δεν ήξεραν καλά καλά ούτε να τα προφέρουν.
Τα πρώτα παιδιά δεν έπαιξαν με κούκλες και με αυτοκινητάκια, αλλά με ρόλους που τους ανατέθηκαν.
Έγιναν γονείς, ενώ δεν ήξεραν ακόμα να δένουν ούτε τα κορδόνια τους σωστά.
Κοιμήθηκαν δίπλα από φόβους, όχι από παραμύθια.
Ξύπνησαν από φωνές, όχι από ξυπνητήρια.
Έμαθαν να μην ζητάνε, να μην βαραίνουν, να μη χαλάνε τη “συνθήκη” του σπιτιού.
Δεν υπήρχε χώρος για αυτά, μόνο ευθύνες.
Δεν τους ρώτησε κανείς αν πεινούσαν ή αν ήθελαν μια αγκαλιά.
Τους ρώταγαν μόνο αν διάβασαν, αν έβαλαν πλυντήριο, αν κοίμισαν τα μικρά, αν ήταν εντάξει με τις υποχρεώσεις τους.
“Εσύ είσαι ο μεγάλος.
Εσύ πρέπει να καταλάβεις.
Εσύ πρέπει να κάνεις πίσω.”
Κι εκείνα, έκαναν.
Έκαναν πίσω απ’ το τραπέζι, πίσω από τα όνειρα, πίσω από τις ανάγκες τους.
Έμαθαν να μη ζητάνε, μόνο να δίνουν.
Έμαθαν να μη χαλάνε καρδιές, μόνο να μαζεύουν κομμάτια.
Τα πρώτα παιδιά δεν ζήσανε την παιδικότητα.
Ζήσανε την ενοχή.
Την ενοχή του να πρέπει να υπάρχω, μετά από τις ανάγκες των άλλων, μετά από τις “σημαντικές”.
Την ενοχή του να μην είμαι αρκετός, παρόλο που έδωσα ό,τι είχα.
Την ενοχή του να τολμάω να θέλω κάτι δικό μου.
Την ενοχή του να ζητάω.
Κι όταν μεγάλωσαν στα αλήθεια, δεν ήξεραν πως είναι να γελάνε, χωρίς να απολογούνται.
Δεν ήξεραν να χαλαρώνουν χωρίς να νιώθουνε τεμπέληδες.
Δεν ήξεραν να λένε “μ’ αγαπάω”, γιατί κανείς δεν τους το έμαθε.
Κι οι γονείς, οι μεγάλοι…
Έσκυψαν το κεφάλι τους, όταν άρχισαν να βλέπουν.
Όχι από κακία, αλλά από αμέλεια, από ανωριμότητα, από αμάθεια.
Γιατί ποτέ δεν κοίταξαν το πρώτο παιδί σαν παιδί.
Το είδαν σαν χέρι βοηθείας.
Σαν μικρό στρατιώτη στο χαράκωμα της καθημερινότητας.
Και δεν κατάλαβαν πως εκείνο το παιδί πολεμούσε σκληρά.
Όχι μόνο για την οικογένεια, αλλά για να κρατήσει ζωντανή μέσα του μια σταλιά ανεμελιάς.
Αν είσαι ένα πρώτο παιδί…
Σε βλέπω.
Σε νιώθω.
Σε καταλαβαίνω.
Κι αν είσαι από εκείνους που τα φόρτωσαν με ευθύνες…
Ήρθε η ώρα να ζητήσεις συγγνώμη.
Όχι για να ξεχαστεί.
Αλλά για να ειπωθεί.
Για να γιατρευτεί.
Γιατί τα πρώτα παιδιά, δεν ήταν απλώς παιδιά.
Ήταν τα θεμέλια της σιωπής που κράτησε σπίτια ολόκληρα όρθια.
Μα τώρα, ήρθε η ώρα κάποιος να τα κρατήσει κι εκείνα.
