Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Τα θυμωμένα λόγια και τα μεθυσμένα λόγια, να τα πιστεύεις πάντα. Είναι η αλήθεια που δεν πρόλαβε να φορέσει μάσκα. Δεν βγαίνουν τυχαία. Δεν είναι “μια κακή στιγμή”, δεν είναι “δεν το εννοούσα”. Είναι εκείνα τα κομμάτια που κρατήθηκαν μέσα, που μαζεύτηκαν, που δεν ειπώθηκαν όταν έπρεπε και κάποια στιγμή βρίσκουν τρόπο να βγουν χωρίς φίλτρο.
Ο θυμός δεν δημιουργεί αλήθειες, τις ξεγυμνώνει. Βγάζει στην επιφάνεια αυτό που υπήρχε ήδη, απλώς δεν είχε ειπωθεί. Εκεί που ο άλλος πρόσεχε, κρατιόταν, φιλτράριζε για να μην χαλάσει την εικόνα, ξαφνικά σταματάει και λέει. Κι εσύ το ακούς και σοκάρεσαι, όχι γιατί δεν το περίμενες, αλλά γιατί μέσα σου, κάπου βαθιά, το ήξερες.
Το ίδιο και με το ποτό. Δεν αλλάζει τον άνθρωπο, τον χαλαρώνει. Κατεβάζει τις άμυνες, ρίχνει τα φίλτρα, ανοίγει τις πόρτες που την ημέρα μένουν κλειστές και τότε βγαίνουν λόγια που “δεν θα έπρεπε” να ειπωθούν. Αλλά ειπώθηκαν.
Κι εκεί κάνεις το μεγαλύτερο λάθος. Τα υποτιμάς. Τα βαφτίζεις υπερβολή, ένταση, λάθος στιγμή. Προσπαθείς να σώσεις την εικόνα, να προστατεύσεις αυτό που είχες στο μυαλό σου για τον άλλον, γιατί αν τα πάρεις στα σοβαρά κάτι μέσα σου θα πρέπει να αλλάξει και δεν είσαι έτοιμος.
Αλλά η αλήθεια δεν αλλάζει επειδή την αγνόησες. Έχει ειπωθεί. Κι όσο κι αν προσπαθείς να την σπρώξεις στην άκρη, μένει εκεί, σε τρώει σιωπηλά, σε κάνει να βλέπεις αλλιώς, να ακούς αλλιώς, να νιώθεις αλλιώς.
Γιατί δεν είναι τα λόγια που σε πονάνε. Είναι ότι δεν ήταν τυχαία.
Και κάποια στιγμή πρέπει να το δεχτείς. Ότι ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου είναι και αυτό που είπε, όχι μόνο αυτό που σου δείχνει όταν όλα είναι ήρεμα, όχι μόνο αυτό που σε βολεύει να πιστεύεις. Όλα μαζί.
Κι εκεί κρίνεται το μετά. Στο αν θα συνεχίσεις να κρατιέσαι από την εικόνα ή αν θα σταθείς στην αλήθεια.
Γιατί τα πιο επικίνδυνα ψέματα δεν είναι αυτά που σου λένε. Είναι αυτά που λες εσύ στον εαυτό σου για να μην δεις αυτό που ήδη άκουσες.
