Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Διστακτική, μέσα στο φως. Μάγουλα ροδοκόκκινα, χείλη που καίνε, μάτια σμιλεμένα από μπρούτζο. Μάτια μικρά σφιγμένα στην αγκαλιά ενός χαμόγελου. Μια μέρα στα χρώματα από πινελιές της άνοιξης και πιτσιλιές καλοκαιριού. Μια μέρα ιδιαίτερη και όχι σαν τις άλλες.
Πηγαίνει στο αγαπημένο της καφέ πλάι στο πάρκο με τις πολλές τριανταφυλλιές. Αφήνει την τσάντα της στην δίπλα καρέκλα, φοράει λίγο κραγιόν, για να νιώσει γυναίκα και χάνεται μέσα στον κόσμο. Παρατηρεί τις φιγούρες γύρω της και προσπαθεί να μαντέψει τους καθημερινούς ρόλους των ανθρώπων στα γύρω τραπέζια. Δεν περνούν κάποια λεπτά μέχρι που έρχεται ο σερβιτόρος. Το τσάι τριαντάφυλλο έχει γίνει συνήθεια πλέον και δεν λέει να ανανεωθεί.
Για μια στιγμή κλείνει τα μάτια της απορροφημένη απ’ τους ήχους. Το μαγαζί παίζει ένα παλιό μπλουζ δεκαετίας του 60’, τα ποτήρια, τα πιάτα, ο ήχος της μηχανής του καφέ σε συνδυασμό με τις ομιλίες, της κινούν αναμνήσεις. Ανοίγει τα μάτια και δεν μπορεί να εξακριβώσει το πότε τελευταία φορά γέλασε παρέα με φίλους ως τα χαράματα, πότε πήρε σφηνάκια που της έφερναν ζάλη, πότε χωρίς δεύτερη σκέψη έκανε ό, τι της ερχόταν στο τσαχπίνικο μυαλό της. Θυμάται αμυδρά, με σκόρπιες εικόνες, συγκεχυμένες. Έχουν περάσει μήνες, έως και χρόνια από τότε.
Ξαφνικά ξυπνά από το παραλήρημά της μέσα από τον ήχο του πορσελάνινου σερβίτσιου. Το τσάι ήταν έτοιμο. Η μυρωδιά του τριαντάφυλλου την έκανε να ανασηκωθεί. Λίγο ακόμα και θα έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια της, χωρίς τη θέλησή της. Είναι κάτι που δεν μπορεί να το ελέγξει, κάποιες φορές συγκρατείται μπροστά στον κόσμο, αλλά άλλες… υποφέρει σιωπηλά. Μόνο αυτά μένουν στο κάτω κάτω για να μπορέσει να εκτονωθεί. Κάτι είναι κι αυτό…
Ένα θετικό χαρακτηριστικό της είναι ότι της αρέσουν οι άνθρωποι με αυθορμητισμό και πολυλογία. Της αρέσει να χάνεται σε χείμαρρους συζητήσεων με πολλές αποχρώσεις. Θέλει να ακούει για ιστορίες και όνειρα. Της δίνουν μια ζεστασιά και μια ελπίδα πως τίποτα δεν έχει τελειώσει, τίποτα δεν αλλάζει στην ζωή αν εσύ δεν του το επιτρέψεις.
Με όλες αυτές τις σκέψεις πέρασε η ώρα. Πρέπει να ετοιμάσει το μεσημεριανό της, να επιστρέψει στη δουλειά της και να συνεχίσει τη ρουτίνα της. Τίποτα δεν άλλαξε, δεν επέλεξε κάτι πέρα απ’ τον φόβο. Ίσως κάποια μέρα βρει την αλλαγή που χρειάζεται για να χαμογελάσει και πάλι, όπως τότε.
