Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Το “σε αγαπάω” να το λες δυνατά. Να τρίζει ο αέρας. Να σπάει σιωπές. Όχι ψίθυροι, όχι μισόλογα, όχι σαν να φοβάσαι τις συνέπειες. Το “σ’ αγαπάω” δεν είναι δειλό. Είναι κατάθεση ψυχής. Αν δεν το έχεις, μην το ξεστομίζεις.
Και όταν το γράφεις, γράφ’ το σωστά. Όχι “σ’ αγαπώ”, όχι “σαγαπώ” και πολύ περισσότερο όχι μ’εκείνο το σιχαμένο “σγπ”, σαν να ντρέπεσαι που υπάρχει. Ολόκληρο. Περήφανο. Ατόφιο. Το “σε αγαπάω” δεν θέλει εκπτώσεις, δεν αντέχει μισές αλήθειες. Δεν είναι fast food συναίσθημα να το πετάς όπως σε βολεύει.
Το “σε αγαπάω” δεν μπαίνει σε παζάρια. Δεν έχει “αλλά”, δεν έχει “μέχρι εκεί”. Ή το εννοείς ή κρατάς το στόμα σου κλειστό. Δεν είναι λέξη για ψευτορομαντικούς και αδύναμους. Είναι λέξη για εκείνους που ξέρουν να κρατάνε το λόγο τους. Που ξέρουν να σκίζουν βουνά για να βρεθούν στο “εδώ και τώρα” τους, χωρίς δικαιολογίες και αναβολές.
Αν το νιώθεις, φώναξέ το. Κάν’ το να ακουστεί, να μείνει, να μην χωράει αμφιβολίες. Μην το λες σαν να είναι απλή υποχρέωση. Μην το ξεφτιλίζεις για να νιώσεις λιγότερο μόνος. Το “σε αγαπάω” είναι δεσμευτικό, είναι βαριά κουβέντα. Δεν είναι παιχνίδι.
Αν δεν το εννοείς, κλείσε το στόμα σου. Μην πετάς το “σε αγαπάω” σαν ψεύτικο νόμισμα. Μην το ξοδεύεις εκεί που δεν το υποστηρίζεις. Γιατί το “σε αγαπάω” δεν συγχωρεί. Είναι υπογραφή αίματος.
Το “σε αγαπάω” δεν μικραίνει, δεν κόβεται, δεν προσαρμόζεται για να γίνει εύπεπτο. Είναι ωμό, αδιαπραγμάτευτο και αληθινό.
Σε αγαπάω. Ολόκληρο. Όπως πρέπει. Όπως αξίζει.
