Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Ξέρεις ποια μηνύματα λέω. Αυτά που έρχονται στις πιο ακατάλληλες ώρες. Εκείνα που κουβαλάνε πάνω τους τύψεις, μοναξιά, επιπολαιότητα ή, ακόμα χειρότερα, βαρεμάρα. Τα μηνύματα που δεν στέλνονται ποτέ με καθαρό μυαλό, αλλά με θολωμένα συναισθήματα, αλκοόλ ή μια δόση νοσταλγίας που δεν οδηγεί πουθενά.
Στις 5 το πρωί, κανείς δεν στέλνει μηνύματα για καλό. Δεν είναι η ώρα που σκέφτεσαι λογικά, ούτε η στιγμή που οι λέξεις έχουν το βάρος που τους αναλογεί. Είναι η ώρα που οι αδύναμοι υποκύπτουν στις σκέψεις τους και οι ανασφαλείς αναζητούν επιβεβαίωση. Κι αν απαντήσεις, δεν θα πάρεις τίποτα που να αξίζει. Μόνο έναν φαύλο κύκλο που θα σε ρουφήξει ξανά σε κάτι που έπρεπε να έχει τελειώσει.
Γιατί, αλήθεια τώρα, τι καλό βγήκε ποτέ από μια συζήτηση στις 5 το πρωί; Μια ψευδαίσθηση ότι κάτι μπορεί να αλλάξει; Μια προσωρινή ανακούφιση που θα εξατμιστεί μόλις ξημερώσει; Ή απλά ένα ακόμα λάθος που θα μετανιώσεις;
Γι’ αυτό, όταν δεις το όνομα στην οθόνη και το ρολόι γράφει 5:00, απλά γύρνα πλευρό. Το πρωί, θα ευχαριστείς τον εαυτό σου που δεν απάντησες.
