Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Και αν έπρεπε να σου πω κάτι αυτό θα ήταν ότι στο δικό μας φινάλε παίχτηκαν οι καλύτεροι ρόλοι. Ειπώθηκαν λέξεις που το ψέμα το οποίο κουβαλούσαν ήταν μεγαλύτερο από αυτό που νιώσαμε. Ρόλοι ήμασταν σε μια ιστορία που θέλαμε αλλά δεν μπορούσαμε να ζήσουμε. Μεγάλα θέλω στους λάθος ανθρώπους, αυτό ήταν το μεταξύ μας. Χαμένη παρτίδα με μόνο λίγες στιγμές έξαψης. Στιγμές για να λέμε ότι ζούσαμε ενώ μόνο υπήρχαμε. Πλέξαμε ιστορίες γιατί μόνο εκεί μπορούσαμε να συναντηθούμε εμείς. Η αλήθεια δεν μας χωρούσε και η ζωή μας τρόμαζε. Σε κάτι βλέμματα συναντηθήκαμε γιατί κάπου αλλού δεν μπορούσαμε. Αλλά ας παραδεχτούμε κάτι, μεταξύ μας τα ψέματα που ειπώθηκαν ντράπηκαν και τα ίδια μιας και εμείς δεν μπορούσαμε. Μέσα σε αυτά βρήκαμε το μαζί που στη πραγματικότητα δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Μέσα σε αυτά νιώσαμε ότι εκεί έξω προσποιούμασταν ότι δεν μας νοιάζει. Ντράπηκαν για εμάς διότι δεν βρήκαμε το θάρρος να ζήσουμε και αυτό είναι κάτι που πάντα θα πονάει.
