Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Ζούμε σε μια εποχή όπου το τίποτα αντικατέστησε τα πάντα. Έχουμε συνηθίσει πλέον να μην έχουμε προσδοκίες από κανέναν. Κενά συναισθήματα, κενές σχέσεις… Λειτουργούμε σαν καλοκουρδισμένα μηχανήματα, προγραμματισμένα να εκτελούν τα πάντα με συγκεκριμένο τρόπο.
Το μέλλον; Δεν το φανταζόμαστε, ούτε μπορούμε να το προβλέψουμε. Θαρρείς και είναι ένα σύννεφο που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, το οποίο κάποιος το τοποθέτησε εσκεμμένα και αρνείται να διαλυθεί, να αποχωρήσει, να χαθεί.
Πού βρίσκονται οι καρδιές που ήταν πρόθυμες να προσφέρουν τα πάντα; Έγιναν ένα με τη μάζα, αναγκαστικά, για να μπορέσουν να επιβιώσουν.
Θέλει κότσια, λοιπόν, στον καιρό του τίποτα να θέλεις να ζήσεις τα πάντα με έναν άνθρωπο. Θέλει δύναμη να ρισκάρεις, να προσφέρεις, να αγαπήσεις, να δοθείς. Παραμονεύει ο κίνδυνος να μη λάβεις την αντίστοιχη ανταπόκριση. Παραμονεύει ο κίνδυνος να λάβεις αυτό το τίποτα που η πλειοψηφία του κόσμου έχει μάθει να προσφέρει.
Στον καιρό του τίποτα, θέλει ψυχή και δύναμη να δώσεις, αφού η πιθανότητα να μην πάρεις το παραμικρό είναι τεράστια.
Μην ξεχνάς, όμως, πως ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να δώσουν και την καρδιά τους ολόκληρη, ακόμη κι αν δεν τους ζητηθεί. Στον καιρό του τίποτα, αυτοί οι άνθρωποι είναι ελάχιστοι, αλλά υπάρχουν. Και βρίσκονται εκεί έξω.
Εσύ, αυτόν τον καιρό του τίποτα που διανύουμε, θα ρισκάρεις να ζήσεις τα πάντα; Θα ρισκάρεις, έχοντας την ελπίδα στην ψυχή σου, πως ίσως τους ανταμώσεις;
