Γράφει η Αγάπη Μποστανίτη.
Το φως από το παράθυρο γκρι και μουντό.
Κάτω από το σεντόνι ακόμα και καμία τάση για κάτι παραπάνω από το να πιώ τον καφέ μου στην υγρή βεράντα.
Δεν θέλω να δω κανένα σήμερα, δε θέλω να βγάλω τις πιτζάμες, νιώθω τόσο ασφαλείς μαζί τους.
Μελαγχολικά τα σύννεφα, μουντή η καρδιά, χθες είχε ήλιο κι εγώ χαμογελούσα!
Κυκλοθυμικός και ο καιρός σαν τη διάθεση μου!
Μετράω τις σταγόνες της βροχής στο τζάμι και ξαφνικά έρχεται η μπόρα από ερωτήματα.
Τελικά πόσα λάθη κάνω με τους ανθρώπους; Πόσο δίκαιη είμαι και με ποιους;
Κράτησα τα αγρίμια και έδιωξα τους αγγέλους;
Τότε στο μυαλό μου έρχεται η εικόνα του προσώπου σου.
Κάτι τέτοια βροχερά πρωινά, ταξιδεύαμε στο μέλλον, πινελιές από όνειρα και καμβάς τα λευκά σεντόνια του κρεβατιού που ξαπλώναμε.
Ποιος να μου έλεγε πως θα άντεχα σε ένα σήμερα χωρίς εσένα, ένα σήμερα που εσύ δεν θα είσαι κοντά μου.
Κι όμως εδώ είμαι σε ένα παρόν με πρωταγωνιστή την απουσία σου, σε ένα μέλλον που σχεδιάσαμε μαζί και που του δίνω σάρκα και οστά με τη δική μου μόνη ψυχή.
Σκληρή επιλογή και την έκανα με θάρρος.
Πόσες φορές έμενα εμβρόντητη που δεν ήξερα πώς να συμπεριφερθώ σε αντιδράσεις ποικίλεις μορφής;
Πόσες φορές δεν άρθρωσα λέξη, με κατέκλυσε φόβος, κρύφτηκα πίσω από την ήττα της μάχης της καρδίας και της λογικής;
Πόσες ήταν οι φορές που τα συναισθήματα μου ήταν τόσο ξεκάθαρα και εγώ τα εξέφρασα τόσο μπερδεμένα;
Πόσο θα ήθελα να είμαι εκείνη η γυναίκα που θα σε κάνει να σηκώσεις τα χέρια ψηλά;
Nα πεις παραδίνομαι, να δυσκολεύεσαι στα πάντα
Kι όμως δεν μου έβγαινε έτσι μαζί σου .
Λάθος, λάθη, πολλά, λίγα, άνθρωπος δηλώνω λοιπόν και η απόδειξη τα λάθη που έκανα και κάνω .
Μόνο που κάτι τέτοιες ώρες το βασανιστικό υποθετικό ερώτημα «αν είχα …» με κατακλύζει σα σκέψη;
Aν είχα δείξει θάρρος, αν είχα διαχειριστεί καλύτερα διάφορες συμπεριφορές;
Αν σου είχα πει τι με προβλημάτιζε;
Αν δεν φοβόμουν και τα έπαιζα όλα για όλα, όλα στον βωμό του έρωτα, γιατί να μην ρισκάρω τα πάντα;
Ρωσική ρουλέτα ο έρωτας καρδιά μου και το αν θα πάρουμε το ρίσκο και θα παίξουμε it’s up to us and only us .
Έτσι διαλέξαμε να μονομαχήσουμε εμείς!
Eσύ κρατούσες το περίστροφο, εγώ γύριζα το μύλο, μόλις σταματούσε η περιστροφή, η κάνη του όπλου στόχευε εσένα, πατούσα τη σκανδάλη του όπλου γνωρίζοντας το ρίσκο.
Σωστό, λάθος, πάντα με την ελπίδα του σωστού.
Λίγο ήθελε κάθε φορά να πετύχουμε τη σφαίρα και πάντα εσύ προλάβαινες και τελικά εγώ πάντα γλύτωνα την χαριστική βολή.
Όμως δεν θα είναι πάντα εκεί ένας άγγελος να σε προστατέψει όταν θα ρισκάρεις.
Έρχεται η ώρα όμως που πρέπει να επωμιστούμε τις συνέπειες των επιλογών όμως.
Όσο πιο μεγάλο το ρίσκο τόσο πιο σκληρές οι συνέπειες .
Έλα όμως που δεν άντεξα ήθελα άλλη μια φορά να ξανά παίξω .Ο νους μου σε μια άλλη εποχή, στη ρωσική αυτοκρατορία του Τσάρου , σαν όνειρο σε θυμάμαι να μπαίνεις στο δωμάτιο και να προσπαθείς να μου πάρεις το revolver από τα χέρια , πάτησα τη σκανδάλη μα πάλι εκεί σαν τον φύλακα άγγελο με γλύτωσες .
Το σοκ ήταν πολύ αυτή τη φορά, φτάνει, τέλειωσα, δεν αντέχω άλλο να ρισκάρω .
Δε παίρνω πίσω καμιά λάθος απόφαση, κανένα λάθος φιλί.
Επιβιβάζομαι στη χρονομηχανή του παρελθόντος μου και δεν μετανιώνω για τίποτα.
Αυτό που είμαι σήμερα είναι η εξέλιξη εκείνων των λαθών, είμαι το βελτιωμένο μοντέλο του σήμερα και το τόσο γεμάτο διάθεση να κάνει κι άλλα λάθη για να βελτιωθεί κι άλλο για να είναι η υπερέξελιξη του μέλλοντος.
Έζησα τόσα μαζί σου, έμαθα, προβληματίστηκα, ωρίμασα, μεγάλωσα, εξελίχθηκα, ακόμα και τώρα που δεν είσαι εδώ πάλι μου μαθαίνεις πράγματα.
Η σχέση είναι σχολείο.
Σχολείο που όταν τελειώσει, βγαίνουμε με πολλές γνώσεις και υλικό για εξέλιξη.
Δεν μετανιώνω που σε γνώρισα, δεν μετανιώνω που σε ερωτεύτηκα, μάθαμε ο ένας από τον άλλο, απλά πάντα μια σταγόνα από τα δάκρυα μου έχει το όνομα σου για ένα άδοξο τέλος.
Τώρα ξέρω πως την επόμενη φορά θα είμαστε πιο έτοιμοι να συμπεριφερθούμε πιο σωστά, τα καινούργια μοντέλα του εαυτού μας θα παίξουν πιο δύσκολα ρωσική ρουλέτα μάτια μου.
LoveLetters
