Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Πόσο μπορεί να αντέξει μια ψυχή;
Πόσο μπορεί να υποκριθεί;
Πόσο μπορείς να σφίγγεις τα δόντια για να μην ουρλιάξεις;
Θες να φύγεις να φύγεις μακριά. Κάπου που να μην σε ξέρει κανείς. Να μην χρειάζεται να κρύβεσαι πια. Να είσαι εσύ. Ο αληθινός εσύ.
Να μην χρειάζεται να κρύβεσαι για να μην σε δουν αδύναμο.
Να μην χρειάζεται να κρύβεσαι για να μην πληγωσεις κανέναν.
Θέλω να φύγω πνίγομαι. Ουρλιάζω.
Θέλω εκείνα τα κόκκινα παπούτσια που θα με κάνουν να πετάξω. Εκείνα τα κόκκινα παπούτσια που έχουν φτερά και σε κάνουν να πετάς ψηλά. Να χάνεσαι, χωρις κανείς να μπορεί να σε φτάσει. Να χαθώ μακριά από όλους και από όλα!
Να ζήσω, να ζήσω όπως η μοίρα μου τα έφερε να τα ζήσω. Οχι όπως είχα προγραμματιστεί να τα ζήσω. Χωρίς τύψεις, χωρίς πόνο.
Σε ποιον να το πω χωρίς να με κατηγορήσει, χωρίς να με μισήσει, χωρίς να με κρίνει;
Κοιτάζω τριγύρω μου και βλέπω μόνο συμβιβασμούς. Και το χειρότερο είναι πως αν κάνω το βήμα να ζήσω, θα με κατηγορήσουν όλοι όσοι έχουν συμβιβαστεί.
Όλοι όσοι ζουν τη ζωή που κάποιοι άλλοι τους έχουν φτιάξει.
Δείξε μου Θεέ μου το δρόμο. Το δρόμο της ζωής. Αυτής της ζωής που σαν δώρο μας χαρίζεις και τη γεμίζουμε πρέπει και μη.
Στείλε μου τα κόκκινα παπούτσια που με τόσο πάθος σου ζητάω. Κι άσε με να ζήσω ψηλά!
