Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν ξέρω να στο λέω κάθε μέρα.
Το “σ’ αγαπώ” δεν το έχω εύκολο. Δεν το πετάω. Δεν το φοράω σαν καλημέρα.
Δεν το χρειάζομαι για να σε πείσω.
Αλλά υπάρχω. Και είμαι εδώ. Για σένα.
Στα λόγια σ’ αγαπώ.
Στις πράξεις όμως, ζω και υπάρχω μόνο για σένα.
Δεν σε πνίγω με υποσχέσεις. Σε κρατάω όταν λυγίζεις.
Δεν σου τάζω το φεγγάρι. Αλλά αν δεις τον ουρανό σου σκοτεινό, εγώ θα είμαι το φως.
Και ξέρω, δεν το φωνάζω. Δεν κάνω δηλώσεις. Δεν είμαι από αυτούς που θα γεμίσουν το inbox σου με φτηνά “μου λείπεις”.
Είμαι αυτός που θα εμφανιστεί όταν όλος ο κόσμος θα λείπει.
Είμαι αυτός που θυμάται πώς σου αρέσει ο καφές,
που κρατάει το χέρι σου χωρίς να το κοιτάει,
που σε βλέπει να κοιμάσαι και νιώθει πως τα έχει όλα.
Σου το λέω αλλιώς.
Όταν σε ακούω χωρίς να διακόπτω.
Όταν μένω ήσυχος για να ηρεμήσεις.
Όταν είμαι κουρασμένος και πάλι σου μαγειρεύω.
Όταν δεν χρειάζεται να ζητήσεις τίποτα, γιατί ήδη το έχω κάνει.
Αυτό είναι το δικό μου “σ’ αγαπώ”.
Ίσως όχι τόσο ηχηρό.
Αλλά κάθε φορά αληθινό.
Και ξέρεις κάτι;
Το να σε αγαπάω δεν είναι μόνο το συναίσθημα. Είναι η απόφαση.
Είναι που κάθε μέρα διαλέγω να είμαι εδώ. Μαζί σου. Όχι για την εικόνα. Όχι για τα likes. Όχι για τις εύκολες στιγμές.
Για τις δύσκολες είμαι εδώ.
Εκεί φαίνεται η αγάπη. Όχι στα λουλούδια. Αλλά στα βράδια που δεν μπορείς να αναπνεύσεις και εγώ δεν πάω πουθενά.
Γι’ αυτό…
Μη με ρωτάς αν σ’ αγαπώ.
Κοίτα πώς στέκομαι δίπλα σου.
Εκεί είναι η απάντηση.
