Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Εγώ ξέρω τι κάνεις κάθε φορά που ακούς ένα τραγούδι πόνου, μίρλας κι εγκατάλειψης, με ένα πακέτο τσιγάρα δίπλα σου, κι ένα μπουκάλι ουίσκι βαθιά στα σωθικά σου.
Εσύ, ξέρεις γιατί το κάνεις;
Θα σου πω εγώ λοιπόν.
Το κάνεις γιατί είσαι δειλός.
Το κάνεις γιατί αυτό σου μαθαίνει να πονάς στάσιμος, αντί να προχωράς ελεύθερος.
Σου λέει πως δεν φταις εσύ για τίποτα, έφταιξε η αγάπη, ο χρόνος, η ζωή, οι άλλοι.
Μα η ολόκληρη αλήθεια είναι αλλού!
Σου έμαθαν πως η ευτυχία σου εξαρτάται από κάποιον άλλον. Κι εσύ έμεινες σε αυτό.
Πως δεν είσαι καθόλου “αρκετός” αν δεν σε θέλουνε. Κι εσύ πασχίζεις να σε θέλουνε.
Πως η “αγάπη” των άλλων είναι το οξυγόνο σου, και χωρίς αυτήν, πνίγεσαι. Κι εσύ το πίστεψες!
Το έφαγες κι εσύ το παραμύθι σου, γιατί είναι βολικό κι εύκολο.
Άντρες, γυναίκες και ουδέτεροι, όλοι μας το ίδιο λάθος, την ίδια μαλακία, την ίδια την ψευδαίσθηση.
Γίναμε, όσοι γίναμε, σκλάβοι εκείνης της ιδέας, πως για να ‘χουμε αξία πρέπει κάποιος να μας διαλέξει. Κι αν μας διαλέξει αξίζουμε, αν μας απορρίψει τελειώσαμε.
Αλλά ευτυχώς που τελικά η αγάπη, δεν είναι σωσίβιο ρε μαλάκες.
Δεν είναι μαξιλάρι να πέφτεις στα μαλακά όταν σε πλακώνει η ζωή.
Δεν είναι κακόφημο λιμάνι, για να δένει ο κάθε ένας το σαπιοκάραβο του.
Η αγάπη είναι δρόμος, όχι δεκανίκι.
Είναι συμπόρευση, όχι εξάρτηση.
Είναι, “στέκομαι μόνος, στέκεσαι μόνη, και παρ’ όλα αυτά, διαλέγουμε ο ένας τον άλλον.”
Αν δεν μπορείς να αγαπήσεις τον εαυτό σου χωρίς να έχεις κάποιον δίπλα, αν κάθε φορά που μένεις μόνος γκρεμίζεσαι, αν η αξία σου ανεβοκατεβαίνει με βάση το ποιος σε θέλει και ποιος όχι, τότε δεν αγαπάς. Χάνεσαι…
Η αλήθεια είναι αυτή!
Όποιος δεν αγαπάει την αφεντιά του, “αγαπάει” τους βιαστές του, τα μοιρολόγια από μπουζούκι, τα από οινόπνευμα ναρκωτικά των νεκρών συναισθημάτων του, τα αλλοιωμένα είδωλα που δημιουργεί η κάπνα των τσιγάρων του.
Όποιος δεν αντέχει τη μοναξιά, δεν είναι έτοιμος για καμία σχέση.
Ούτε με άνθρωπο. Ούτε με την αγάπη. Ούτε καν με τον ίδιο του τον εαυτό.
