Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μια σκάρτη παρτίδα σε επανάληψη.
Κι εσύ κάθε φορά κάθεσαι ξανά στο ίδιο τραπέζι, με την ίδια ελπίδα πως αυτή τη φορά το χαρτί θα αλλάξει. Δεν αλλάζει. Αλλάζεις εσύ θέση, αλλάζεις διάθεση, αλλάζεις δικαιολογίες. Το παιχνίδι όμως μένει ίδιο. Στημένο. Προβλέψιμο. Κουραστικά γνώριμο.
Ξέρεις ήδη πώς θα πάει. Ξέρεις πότε θα χαμογελάσει, πότε θα αργήσει, πότε θα χαθεί. Ξέρεις πότε θα σου πετάξει μια κουβέντα για να μείνεις στο τραπέζι κι ας μη σου δίνει ποτέ πραγματικό παιχνίδι. Κι εσύ παίζεις. Όχι γιατί δεν καταλαβαίνεις. Αλλά γιατί ελπίζεις. Και η ελπίδα, όταν δεν συνοδεύεται από πράξεις, γίνεται παγίδα.
Μια σκάρτη παρτίδα δεν σε πληγώνει από την αρχή. Σε φθείρει. Σε κάνει να συνηθίζεις το λίγο. Να βαφτίζεις το τίποτα «κάτι». Να μετράς στιγμές αντί για παρουσία. Να περιμένεις σειρά σε ένα παιχνίδι που δεν σου ανήκει. Κι όσο παίζεις, τόσο ξεχνάς πως υπάρχουν τραπέζια όπου τα χαρτιά μοιράζονται τίμια.
Το χειρότερο δεν είναι ότι χάνεις. Είναι ότι παίζεις ξανά και ξανά, ενώ ξέρεις το αποτέλεσμα. Είναι ότι λες «ίσως αυτή τη φορά» ενώ μέσα σου ξέρεις πως απλώς καθυστερείς την έξοδο. Γιατί η έξοδος πονάει λιγότερο από τη συνειδητοποίηση ότι έμεινες από επιλογή.
Κάποια στιγμή σηκώνεσαι. Όχι με θυμό. Με καθαρό βλέμμα. Μαζεύεις τα χαρτιά σου, όχι γιατί έμαθες να χάνεις, αλλά γιατί έμαθες να μη σπαταλάς άλλο τον εαυτό σου. Και φεύγεις.
Γιατί μια σκάρτη παρτίδα σε επανάληψη δεν είναι ατυχία.
Είναι επιλογή.
Και εσύ, επιτέλους, διάλεξες αλλιώς.
