Γράφει ο Γιώργος Αντωνιάδης
Σε κάποιο παράλληλο σύμπαν οι άνθρωποι δεν εξαφανίζονται όταν αρχίζουν να νιώθουν πολλά.
Δεν κάνουν πίσω μόλις μια κουβέντα αποκτήσει βάρος. Δεν μεταφράζουν την τρυφερότητα σε κίνδυνο, ούτε την επιθυμία σε αδυναμία. Δεν χρειάζονται τρεις μέρες για να απαντήσουν σε ένα μήνυμα, ώστε να αποδείξουν ότι δεν τους νοιάζει αρκετά.
Εκεί, αν κάποιος σου λείψει, στο λέει.
Αν σε θέλει, σε πλησιάζει.
Αν φοβάται, το παραδέχεται χωρίς να το κάνει τιμωρία για σένα.
Δεν υπάρχουν παιχνίδια ισχύος. Δεν υπάρχουν στρατηγικές εξαφάνισης. Δεν υπάρχουν άνθρωποι που σε κρατούν σε αναμονή, μόνο και μόνο για να νιώθουν ότι έχουν ακόμη επιρροή πάνω σου.
Σε εκείνο το σύμπαν, ο έρωτας δεν είναι διαγωνισμός ψυχραιμίας.
Δεν κερδίζει εκείνος που δείχνει λιγότερα.
Δεν θεωρείται μαγκιά να έχεις κάποιον απέναντί σου να περιμένει και να κάνεις πως δεν κατάλαβες.
Η μαγκιά είναι να είσαι παρών.
Να μη φεύγεις όταν ο άλλος σε κοιτάζει αληθινά.
Να μην κρύβεσαι πίσω από το «δεν είμαι έτοιμος», όταν απλώς δεν έχεις το θάρρος να αναλάβεις την ευθύνη όσων ξυπνάς μέσα σε έναν άνθρωπο.
Γιατί αυτή είναι η πιο βολική δικαιολογία της εποχής. Δεν είμαι έτοιμος. Δεν ξέρω τι θέλω. Έχω μπερδευτεί. Φράσεις καθαρές μόνο στη γραμματική τους, γιατί από πίσω τους συνήθως κρύβεται μία αλήθεια.
Δεν θέλω να ρισκάρω.
Και ξέρεις κάτι; Δεν είναι κακό να φοβάσαι. Κακό είναι να βάζεις τον άλλον να πληρώνει τον φόβο σου.
Σε εκείνο το παράλληλο σύμπαν, οι άνθρωποι δεν υπόσχονται αιώνια. Υπόσχονται όμως ειλικρίνεια. Δεν λένε «θα είμαι πάντα εδώ» για να σε κερδίσουν. Λένε «είμαι εδώ τώρα» και το εννοούν.
Εκεί οι άνθρωποι ερωτεύονται ακόμα.
Όχι επειδή δεν έχουν πληγωθεί.
Αλλά επειδή δεν άφησαν τις πληγές τους να γίνουν χαρακτήρας.
Κι ίσως το πιο θλιβερό είναι πως αυτό το σύμπαν δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε.
Αρχίζει κάθε φορά που κάποιος αποφασίζει να μη φοβηθεί την αγάπη του.
