Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Αν δεν ξεχάσει ο άνθρωπος και θυμάται κάθε μέρα τις πίκρες και το παρελθόν του, δεν μπορεί να ζήσει.
Το να ξεχνάει κανείς είναι γιατρειά και δηλητήριο μαζί, το ξέρω.
Το να θυμάται και να ξεχνάει όμως είναι βάλσαμο.
Σα να τα βλεπεις ολα και να τα παραβλεπεις!
Δεν πειράζει τελικά να παραβλέπουμε και κάποιες πίκρες.
Η μνήμη και το κακό φέρνουν πάντα κάποια στιγμή την επανάσταση.
Απο αυτή την επανάσταση όμως δεν βγαίνεις σχεδόν ποτέ νικητής.
Πες ένα απλό “τελοσπάντων” ωραία λέξη το “τελοσπάντων”
Να, με μια λέξη παραβλέπεις ο,τι σ’έχει πονέσει κι ό,τι σε πονάει ακόμα.
Έτσι μια λέξη που φεύγει τόσο απλά απο το στόμα σου, όσο απλά καταπίνεις μια γουλιά απ’τον καφέ σου.
Πιες αυτή τη γουλίτσα σαν τον πρωινό καφέ σου, εκείνον τον καφέ που κάθε του σταγόνα τη νιώθεις μέχρι το μεδούλι σου.
Ξέχνα λοιπόν και πιες τον καφέ σου γλυκό, γιατί το μέλλον μόνο γλυκό μπορεί να’ναι.
Και δεν πειράζει να παραβλέπεις αρκεί το μέλλον να βλέπεις!
