Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Πώς έχω τόσα να σου πω. Κάθε φορά, σαν περάσει λίγη ώρα, τα ξεχνάω. Είναι που ξέρω πως και τα επόμενα λόγια θα είναι εξίσου έντονα και δυνατά με τα προηγούμενα. Κάθε λόγος και μια απάντηση.
Εξουσία μυαλού, δυστυχία θνητού. Ο θνητός είμαι εγώ σε κάθε περίπτωση.
Η εξουσία είσαι εσύ.
Εισχωρείς σε κάθε μικρό ή μεγάλο κομμάτι του μυαλού μου, και όσο κι αν εύχομαι να με πάρει η οργή, να γλιτώσω, εσύ έχεις κατοικοεδρεύσει με σκοπό να κερδίσεις την εμπιστοσύνη μου, την αγάπη μου, τον έρωτά μου.
Αυτή η νίκη είναι η κοινή μας πορεία.
Ένας έρωτας δίχως λογική.
Δίχως αινίγματα.
Μόνο αμυχές ψυχών.
“Μα κάθε τι θέλει τον χρόνο του”, σφυρίζεις τέρας στο αυτί μου. Λογική αλήτισσα. Προσπαθώ να μην ακούω τις σοφίες σου, τις προσταγές σου, ούτε καν να τις ψιθυρίζω. Εσύ δίνεις τον δικό σου αγώνα, καλή μου, και γω άμα θέλω θα σε ακούσω, αλλά μετά θα σε σκοτώσω!!!
Γιατί στην ουσία δεν σε γουστάρω να σε ακούσω, λογική μου! Δεν μου ταιριάζεις στη ζωή μου. Τα τεχνάσματά σου να με πείσεις δεν έχουν αξία. Είναι από αυτά που κρατούν τους ερωτευμένους μακριά.
Εσύ καίγεσαι να μην έχει ταίρι η εξουσία! Και η θνητή να περάσει στην αθανασία. Μα τούτη λέγεται ευθανασία. Σκάρτη είσαι, λογική μου. Επιλογή μοναξιά; Να χαθεί το μυαλό μου στη σιωπή;
Να μην αγγίξω έρωτα; Μα εσύ για ποιο άγγιγμα έχεις καταλάβει; Για τον έρωτα του μυαλού μας μιλώ εγώ. Εσύ τι κατάλαβες; Ότι ο έρωτας έχει μόνο υγρή υφή; Ο έρωτας είναι όλα όσα ντρέπεται η κοινωνία να ονοματίσει.
Και εσύ προτιμάς θνητούς να λογοδοτούν στον κόσμο. Μα εγώ θα γίνω ένα με αυτόν. Μυαλό και ουσία. Μυαλό και εξουσία.
Θυμήθηκα πως έχω κι άλλα να σου πω…
Μια άλλη φορά ακόμα!
