Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Γυρίζω τις πλάτες μου σε κάτι σκουριασμένα καλοκαίρια που έπαιζες με το αλάτι της θάλασσας πάνω στις πληγές μου.
Γιατί η αλήθεια πονάει όσο και αυτό.
Αλάτι…
Είναι και κείνοι οι μουχλιασμένοι χειμώνες που έκρυβες τον ήλιο κάτω απ’ τα εκκωφαντικά ψέματα σου.
Προσφιλή σου συνήθεια.
Γυρίζω τις πλάτες μου σε κάτι βλαμμένες,ταλαιπωρημένες ανατολές, γεμάτες ετοιμόρροπες υποσχέσεις.
Θύμιζε αλεξίπτωτο η γλώσσα σου κάθε που έδινε υποσχέσεις.
Μετά ερχόταν μια απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα που θρυμμάτιζε τα κομμάτια μου κι όμως έμενα όρθιος.
Θλίβομαι για αυτό το “πάντα” που έκανες τον χρόνο μου να καταρρέει μαζί με κάθε συναίσθημα αγάπης που κυλούσε στους δείκτες του.
Για όλα αυτά τα σκουπίδια που γέμιζαν τον χώρο της ψυχής μου, ενώ αδυνατούσα να τα διαγράψω όσο εσύ γέμιζες την ζωή σου με ότι πιο φθηνό βρισκόταν μπροστά σου.
Ότι πληρώνεις παίρνεις έλεγε το ρητό.
Πλέον περισσεύεις από κάθε επιλογή μου.
Γυρίζω τις πλάτες μου σε σένα.
