Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Κι όμως.. μπορούμε να ξανα-δημιουργήσουμε δρόμους, πάνω από τα καμμένα μας μονοπάτια.
Μπορούμε να ξανα-γεννηθούμε, ως ο εαυτός μας και όχι ως η προσδοκία κάποιας Κοινωνίας.
Μπορούμε να σπάσουμε νοητικά μας μαθημένα από πάντα κουτάκια (πεποιθήσεις) και να συμπεριφερόμαστε αυθεντικά.
Μπορούμε να βγούμε από τον ρόλο που μας δόθηκε και να γράψουμε τα δικά μας σενάρια.
Μπορούμε να ξανα-πιστέψουμε, σε ένα όραμα, ένα όνειρο, στον άνθρωπο, στην ζωή, στην αγάπη.
Μπορούμε.
Πιστεύοντας πρώτα σε εμάς.
Στην ικανότητά μας, ότι η δύναμη, για να κάνουμε όλα τα παραπάνω, βρίσκεται στα “φτερά” μας, στα εργαλεία δηλαδή που χτίσαμε με τον καιρό και όχι στο κλαδί, στην βεβαιότητα ή στην σιγουριά απαραίτητα.
Και εδώ, κρύβεται και το κλειδί.
Στην εσωτερική μας ασφάλεια.
Την εμπιστοσύνη που έχουμε, στο ότι μπορεί να μην ξέρουμε το πώς, ξέρουμε όμως πως κάπως θα τα καταφέρουμε.
Υπάρχει η πίστη σε αυτό.
Όχι από έπαρση, εγωισμό ή αλαζονεία, μα γιατί, από τις αποτυχίες μας, μείναμε μεταξεταστέοι.
(Μείναμε μόνοι με τον εαυτό μας.)
Πήραμε τα μαθήματα, μάθαμε αλλά και τα μετουσιώσαμε σε νέες εφαρμογές.
Μπορούμε.
Δημιουργηθήκαμε για να μπορούμε.
Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, δημιουργούνται και οι ευκαιρίες να μπορούμε να ξαναπερπατήσουμε πάνω από τα καμένα, τα πληγωμένα μας, χαράσσοντας νέες πορείες.
Για να μπορέσουμε να βρούμε τον εαυτό μας, να βγούμε από τα παλιά τέλματα, αλλά και να συναντηθούμε με όσα μας αξίζουν αλλά και μπορούμε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε τελικά, αληθινά.
Κι ας μας φοβίζει λιγάκι…
Μπορούμε.
