Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Σε έναν κόσμο γεμάτο ρόλους και στρατηγικές, κάποιοι, έρχονται χωρίς σενάριο.
Δεν είπε τα «σωστά» λόγια. Δεν σου πούλησε παραμύθια. Δεν έταξε αιώνιες αγάπες χωρίς ημερομηνία λήξης.
Δεν σε κατέκλυσε με δήθεν ενδιαφέρον, ούτε μελέτησε τις αδυναμίες σου για να σε χειριστεί.
Ήρθε απλώς. Όπως είναι. Χωρίς φόβο, χωρίς μάσκες, χωρίς σόου.
Και αυτό ήταν που σε διέλυσε.
Γιατί είχες μάθει να σε παίζουν και κάπως έτσι έγινες κι εσύ μια παίχτρια.
Να σε τυλίγουν με λέξεις, να σε χειραγωγούν με σιωπές.
Να σου πετάνε δόσεις προσοχής όταν άρχιζες να φεύγεις και να εξαφανίζονται μόλις ένιωθαν ότι σε έχουν.
Είχες μάθει να υποψιάζεσαι.
Να περιμένεις το χτύπημα πίσω από το χάδι.
Να αμφισβητείς το βλέμμα, το μήνυμα, το χάδι, την αγκαλιά.
Κι ύστερα ήρθε κι εκείνος. Ο outsider.
Ο “απ’ έξω”, ο “δεν του το ‘χες”, ο “δεν το περίμενες”.
Κι όμως, ήταν εκεί. Χωρίς να σε αναλύσει, σε κατάλαβε.
Χωρίς να σε ψυχολογήσει, σε ένιωσε.
Χωρίς να σε διεκδικήσει με κόλπα, σου στάθηκε.
Κι αυτό είναι το πιο ισχυρό «παίξιμο» απ’ όλα:
Το να μην παίζεις.
Να στέκεσαι. Να μένεις. Να γίνεσαι σταθερό σε έναν κόσμο που αλλάζει διαθέσεις κάθε δέκα λεπτά.
Ο outsider σε κέρδισε γιατί δεν προσπάθησε να σε κατακτήσει.
Σε άφησε να έρθεις μόνη σου. Κι εκεί κατάλαβες τη διαφορά:
Άλλο κάποιος που σε κυνηγά για να νικήσει,
κι άλλο κάποιος που σε περιμένει για να χτίσει.
