Γράφει η Νατάσσα Σπύρου
Και εκεί που έχεις αράξει, έχεις βρει αυτό που λέμε τον άνθρωπο σου έρχονται οι δυσκολίες. Που τις ήξερες από την αρχή αλλά διάλεξες να προσπαθήσεις αφού πίστεψες, αγάπησες, άρχισες να έχεις προσδοκίες, και ξαφνικά μένεις εκεί, παγωμένη, μουδιασμένη, μη μπορώντας να καταλάβεις το γιατί.
“Μα θα προσπαθήσουμε μαζί ψέλλισες.” “Η αγάπη θέλει δύο”, και όλα αυτά τα κλισεδάκια που είχες ακούσει στις ρομαντικές ταινίες που έβλεπες από μικρή.
Πόσο θεμιτό είναι λοιπόν να σου ζητάει χρόνο μακριά από εσένα κ εσύ πόσο διατεθειμένη είσαι να τον δώσεις;
Αν πραγματικά φίλε μου κ να μου επιτρέψεις να σε αποκαλώ έτσι, ήσουν ο άνθρωπος της δεν θα ζητούσες χρόνο όσα προβλήματα κ αν έχεις.
Μένεις, κρατάς το χέρι του ανθρώπου που λες πως αγαπάς και προχωράς. Και όχι, δεν είναι οκ να του ζητάς να μπει στον πάγο για να σε περιμένει. Να τον καταδικάζεις να μείνει πίσω και να παλεύει με τα γιατί ψάχνοντας να βρει τις αιτίες που σε έκαναν να φύγεις.
Σκέφτεσαι που έχεις φταίξει, έχεις δώσει τα πάντα αυτά που ορίζει ως <πάντα> η δική σου ψυχή… χωρίς όρια αγάπη λέγεται! Μάζεψε λοιπόν τις δυνάμεις σου, και δώσε του τον χρόνο που ζητά, είναι ότι πιο σωστό και τίμιο μπορείς να κάνεις και για εσένα και για εκείνον. Μόνο μη μείνεις πίσω να αναρωτιέσαι τα πως και τα γιατί.
Προχώρησε και μην εγκλωβίζεσαι σε κλισέ του τύπου «άφησε τον να φύγει και αν είναι δικός σου θα γυρίσει» Όποιος αγαπάει μένει θα σου αντιπαραθέσω εγώ. Μένει και προσπαθεί, μαζί προσπαθείτε για ένα μέλλον κοινό, μια αγάπη που άξιζε να ζήσει, και ένα τέλος που η ψυχή σου ζητά να το βιώσει κρατώντας αυτό το χέρι. Ακόμα και αν στο μυαλό του δεν υπάρχουν λύσεις ή δεν υπάρχει αύριο, πόσο εγωιστικό είναι τελικά το « χρειάζομαι χρόνο μακριά;»
Πόσο ξεκάθαρα θα μπορούσαν να είναι όλα αν απλά σου κρατούσε το χέρι, σε κοιτούσε στα μάτια και σου έλεγε, πάμε, δεν ξέρω αν θα ζήσω αύριο αλλά ως εκεί θέλω να πάω μαζί σου!
Γι ‘αυτό λοιπόν ξεκάθαρα και εσύ δώσε χρόνο χωρίς όμως να τον στερήσεις από εσένα. Μάζεψε κομμάτια και κοίτα κατάματα τον καθρέφτη. Ξέρω είναι δύσκολο, μοιάζει ακατόρθωτο αλλά μάθε να δίνεις αυτό που σου ζητάνε τελικά. Μάθε να αφήνεις τον άλλον με τις επιλογές του, αυτές που ορίζουν την πορεία της ζωής μας.
Πεπρωμένο σου είπε, όχι αγάπη μου, επιλογές. Επιλογές είναι η ζωή μας κι αυτός επέλεξε το χώρια με ένα τρόπο βίαιο και εγωιστικό. Όταν επιλέγει τον εαυτό του και όχι το μαζί μέσα σε όλο αυτό το μπέρδεμα του μυαλού του και το χάος της ψυχής του δεν έχεις θέση. Δεν σου άφησε περιθώρια ή πιο σωστά δεν άφησε στην σχέση αυτή περιθώρια.
Γι’ αυτό λοιπόν δώσε για τελευταία φορά, δώσε μέσα από την ψυχή σου, ευχήσου να βρει τις λύσεις που αναζητά, που πίστεψέ με θα τις βρει ακόμα κι αν χρειαστεί να ψάξει σε άλλες αγκαλιές.
“Χρειάζομαι χρόνο, πρέπει να μείνω μόνος” μα φυσικά καλέ μου, όσο χρόνο χρειάζεσαι. Ο χρόνος είναι αμείλικτος απέναντι σε όλους! Ακόμα κι απέναντι σε αυτόν που τον ζητά!
