Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Μια ερωτική σχέση που δημιουργούμε στη ζωή μας είναι σίγουρο πως γίνεται αντικείμενο -πρωτίστως- σχολιασμού από τον κοινωνικό μας περίγυρο μόλις αυτή γίνει γνωστή. Άλλοι θα κρίνουν την εξωτερική εμφάνιση και κατά πόσο είμαστε ταιριαστοί ή όχι, άλλοι τη διαφορά ηλικίας, κάποιοι θα αναρωτηθούν για την οικονομική κατάσταση αμφοτέρων να δουν αν βγαίνουμε.
Μερικοί θα ασχοληθούν ακόμη και με τις καταγωγές μας και η λίστα μπορεί να γίνει πολύ μεγάλη αν εστιάσουμε και σε πιο ειδικές κατηγορίες όπως αυτές που κρίνουν απόψεις ή και -πιθανές- πεποιθήσεις που μπορεί να έχουμε εμείς ή το ταίρι μας.
Συνήθως η αιτιολογία αυτής της αυτόκλητης κριτικής είναι πως θέλουν το καλύτερο για εμάς και ακολουθούν κι άλλες που έχουν να κάνουν με προσωπικούς λόγους μη συμπάθειας όπου αυτοί ίσως να είναι και λίγο πιο ρεαλιστικοί.
Γιατί αν κάποιος μπορεί να μη θέλει το ταίρι μας επειδή υποστηρίζει την τάδε ομάδα κι όχι τη δείνα μόνο σοβαρός και ρεαλιστικός λόγος δεν είναι. Αν πάλι κρίνει ότι δεν είναι το κατάλληλο άτομο να κάνει παρέα λόγω ανθρωπιστικών πεποιθήσεων τότε μπορείς και να το αποδεχτείς χωρίς να προσβάλλεσαι ή να θίγεσαι.
Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε πως εμείς και μόνο εμείς, που κάναμε την επιλογή αυτού του ερωτικού συντρόφου, έχουμε το δικαίωμα να χαρακτηρίσουμε τον άνθρωπό μας με ό,τι θέλουμε όπως κι εκείνος το ίδιο.
Αν δεν έχουμε διαλέξει για σύντροφο τον δράκο του Σέιχ Σου κι αν δε λέει η ταυτότητά του Τζακ ο Αντεροβγάλτης κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χαρακτηρίσει το ταίρι μας με οποιοδήποτε επίθετο. Αν μια άποψη την οποία εκφέρει δεν μας βρίσκει σύμφωνους ξέρουμε πολύ καλά πώς να τη διαχειριστούμε.
Επίσης είναι ευρέως γνωστό ότι αν χρειαστούμε δικηγόρο υπεράσπισης ξέρουμε πώς να τον βρούμε. Το να αυτοδιορίζεται κάποιος υπερασπιστής του δικού μας καλού μόνο καλό δε μας κάνει. Κυρίως δημιουργεί προβλήματα στη σχέση μας κι έπειτα στις σχέσεις μεταξύ φίλων.
Που εδώ που τα λέμε αν κάποιος φίλος έχει πρόβλημα με τον άνθρωπό μας επί προσωπικού το πρώτο πράγμα που χρειάζεται να κάνει είναι να μιλήσει με μάς. Γιατί αυτές οι σχέσεις έχουν αλληλεπίδραση. Αυτό το γνωρίζει κι ένα μικρό παιδί.
Δε χρειάζεται να είσαι πυρηνικός φυσικός για να καταλάβεις πως αν δεν ξεκαθαρίσεις πρώτα τη θέση με τον άνθρωπο που σου σύστησε το ταίρι του και πας φουλ επίθεση στο ταίρι έχεις βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο και χίλια δίκια να είχες.
Εννοείται πως δεν ταιριάζουμε όλοι μεταξύ μας και ότι δεν είναι πάντα εφικτό να γίνουμε μια μεγάλη παρέα, αλλά τα όρια είναι για να μπαίνουν και καλό θα ήταν οι συζητήσεις -και οι κινήσεις- να είναι ευθείες κι όχι επιδεικτικές ή σπασμωδικές. Φίλος είναι κάποιος που σε ξέρει. Που θα πάει το μυαλό του ένα βήμα παρακάτω και θα σκεφτεί κι εσένα μετά τον εαυτό του.
Φυσικά και οι, ενδεχόμενες, αρνητικές απόψεις πρέπει να συζητιούνται. Είναι αυτονόητο ότι μπορούν να ανησυχούν για εμάς. Και δεν είναι καθόλου κατακριτέο αν δουν πως κάνουμε κάτι λάθος να μας το επισημάνουν. Δεν μπερδεύουμε τη φιλία με τις τυπικές κοινωνικές σχέσεις. Ξέρουμε πολύ καλά τι λέμε.
Και με απλά λόγια αυτό συνοψίζεται στη φράση του Άρθουρ Μίλλερ «Η ευφυΐα αυτού του κόσμου κατοικεί στην Ευαισθησία. Γι’ αυτό και οι ευφυείς δεν υπήρξαν ποτέ κριτές. Ήταν άνθρωποι που κατανοούσαν ανθρώπους.»
Δεν πειράζει καθόλου αν ο σύντροφός μας είναι ή όχι αποδεκτός από τον κοινωνικό μας περίγυρο. Αρκεί να τον έχει γνωρίσει.
